آیپاز

آیپاز :: رسانه تخصصی موسیقی

گفت‌وگوی مشترک دو نابغه موسیقی؛ حمزه یگانه و امیر دارابی

گفت‌وگوی مشترک دو نابغه موسیقی؛ حمزه یگانه و امیر دارابی

گفت‌وگوی مشترک دو نابغه موسیقی؛ حمزه یگانه و امیر دارابی

 فرزان صوفی: حدوداً دو سال پیش بود که یک نوازنده جوان در بخش استعدادهای جوان جشنواره موسیقی فجر، (پیش از اجرای شهرداد روحانی) روی سن برج میلاد حاضر شد و قطعاتی را اجرا کرد که با تشویق و شگفتی مخاطبان روبه‌رو شد. پیانیستی که می‌گوید از سه سالگی با مادرش (که اولین استاد او بوده)، شروع به یادگرفتن این ساز کرده و آنقدر در این زمینه استعداد داشته که در سن ۴ سالگی توانسته در سالن وزارت امور خارجه اولین اجرایش را برگزار کند و در ۵ سالگی در جشنواره جوان مقام اول را بدست آورد. از آن به بعد هر سال در مهرماه که مصادف با روزجهانی کودک بوده، اجرا داشته و در همان سن و سال در تالار وحدت توانسته کنسرت سولو پیانو بدهد.

بعد از آن درس‌های موسیقی کلاسیک را نزد گاگیک بابائیان می‌آموزد تا با یکی از سردمداران موسیقی جز یعنی حمزه یگانه آشنا می‌شود و از آن به بعد به طور جدی‌تری جذب این موسیقی می‌شود. حمزه یگانه برخلاف امیر دارابی، پیانو ساز مورد علاقه‌اش در دوران کودکی نبوده. او به واسطه علائق موسیقایی پدرش، با موسیقی راک دهه هفتاد بزرگ می‌شود و به ساز درامز علاقه‌مند می‌شود اما به دلیل اینکه آن زمان نوازندگی این ساز خیلی عمومیت نداشته با پیانو شروع می‌کند و بعد از مدتی آن را رها می‌کند. در نوجوانی دوباره کلاس‌های پیانو را به صورت جدی دنبال می‌کند و تبدیل به نابغه‌ای می‌شود که ما امروز به نام حمزه یگانه می‌شناسیم.

می‌توان گفت نبوغ یکی از ویژگی‌های مشترک این دو نوازنده است که با استاد و شاگردی شروع کردند و حالا دیگر رابطه‌شان تبدیل به همکاری شده است. با این دو موزیسین گفت‌وگویی داشته‌ایم که اتفاقاً اولین مصاحبه مشترک آنها نیز هست.

 

  • * امیر دارابی! واژه‌ای که همیشه با شگفتی درباره شما به کار می‌برند «نوازنده نوزده ساله» است. فکر می‌کنی اگر سن و سال بیشتری داشتی، تا این حد از تو تعریف و تمجید می‌کردند؟

امیر دارابی: الان که سن در دنیا خیلی ملاک است و زمانی بیشتر ملاک می‌شود که یک نوازنده کم سن و سال قطعه‌ای می‌زند و شما به خاطر سن‌اش اشکالات او را نمی‌بینید و می‌گویید نسبت به سن‌اش چقدر خوب می‌زند. طبیعتاً من در سن ۱۵، ۱۶ سالگی نوازنده پخته‌ای نبودم و وقتی در «اشک‌ها و لبخندها» هم کنسرت می‌دادم، ممکن بود بعضی چیزها را اشتباه هم بزنم؛ اما می‌گفتند سن‌اش کم است. ولی از یک زمان به بعد، دیگر به این فکر نمی‌کردند که چه سن و سالی دارم و فقط می‌گفتند موسیقی زیبایی می‌نوازد که من این نگاه را دوست داشتم. برخی هم برایشان تکنیک یا سن نوازنده مهم است و مثلاً نوازندگی من را که می‌بینند، می‌گویند چه‌قدر سریع می‌زند! من هم خیلی از این عبارت بدم می‌آید. آخر یعنی چه که سریع می‌زند؟ (خنده) سریع زدن که لزوماً به معنی عالی بودن نیست!

  • * خب به جای این واژه می‌توان از نوازنده تکنیکی استفاده کرد. با این مشکلی نداری؟

امیر: البته الان دیگر قطعاتم چندان تکنیکی نیستند اما آن روزها فقط تکنیکی می‌نواختم و مردم هم جوری برایم جیغ و داد می‌زدند که انگار خیلی کار عجیبی می‌کنم! اما این موضوع که جلوه دیداری موزیک حس گرفتن است و به سن و تکنیک و این چیزها ربطی ندارد، کم‌کم دارد برایم جا می‌افتد.

ادامه مطلب

سینا شعبانخانی: «جادوی خاص» باعث شد وسواسی شوم

سینا شعبانخانی: «جادوی خاص» باعث شد وسواسی شوم

سینا شعبانخانی

آهنگش بیشتر از خودش شناخته شده. خیلی‌ها «جادوی خاص» را شنیده بودند اما تا مدت‌ها نمی‌دانستد که خواننده آن کیست و شاید هنوز هم خیلی‌ها این را ندانند. «سینا شعبانخانی» اما می‌گوید بیش از ‌آن‌چه برای این قطعه اتفاق افتاده، به این‌که بعد از موفقیت آن چه باید بکند فکر کرده و حالا که توانسته بعد از مدت‌ها حضور در عرصه موسیقی، مجوز فعالیت رسمی را کسب کند، می‌گوید برنامه‌ریزی مفصلی برای ماندن در این میدان دارد.

آرام و سربه‌زیر به نظر می‌رسد اما یک ساعت که از هم‌نشینی با او بگذرد، می‌توان فهمید آن‌قدرها هم ساکت و آرام نیست! عصر یک روز بهاری «سینا شعبانخانی» همراه با مدیر برنامه‌هایش به دفتر «موسیقی ما» آمد و با هم از گذشته و آینده حرف زدیم.

  

 

  • * از ابتدا شروع کنیم. اصلاً چه شد که خواننده شدی؟

فکر می‌کنم سال سوم راهنمایی بودم. یکی از بستگان‌مان -که نوازنده ارکستر سمفونیک تهران بود- در خانه‌شان یک پیانو داشت که برای من خیلی جالب بود و همان پیانو را از او خریدیم. با این‌که سازهای دیگری وجود داشت که هم یادگیری‌شان راحت‌تر بود و هم قابل‌حمل بودند، اما من از پیانو و صدایش خوشم آمده بود و تصمیم گرفتم نواختنش را یاد بگیرم. قبل از آن، من فقط شنونده‌ی موسیقی بودم و هیچ فعالیت موسیقایی نداشتم. بعد از خرید آن پیانو، ۴ یا ۵ سال فقط نوازندگی می‌کردم. استادم با من سبک کلاسیک کار می‌کرد. اما همان اوایل، این سبک برایم خسته‌کننده شده بود. پیانو زدن را یاد گرفته بودم و دوست داشتم آهنگ‌هایی که شنیده‌ام را بنوازم و با آن بخوانم. لابه‌لای همین نواختن‌ها و خواندن‌ها، به این علاقه‌مند شدم که خودم آهنگ جدیدی بسازم و روی آن بخوانم.

  • * در کودکی رویای خوانندگی نداشتی؟ این‌که مثلاً بُرس در دست بگیری و جلوی آینه بخوانی!

در آن حد نه! ولی آهنگ‌هایی که می‌شنیدم و دوست داشتم را می‌خواندم و ضبط می‌کردم و لذت می‌بردم! (خنده)

ادامه مطلب

معرفی دندانپزشک خوب در تهران

معرفی دندانپزشک خوب در تهران

پیدا کردن دندانپزشک خوب در تهران کار آسانی نیست اگر به دنبال دندانپزشک خوب در تهران می گردید باید ویژگی های یک دندانپزشک خوب را بدانید. یک دندانپزشک خوب باید دارای ویژگی های مهمی باشد: دقیق و ریزبین و درعین حال خوش خلق و صبور باشد، به سلامت بیماران اهمیت زیاد بدهد و اصول بهداشتی را دقیق رعایت کند، از لحاظ علمی و تکنیکی کاملا به روز باشد، سابقه کافی در زمینه کارهای زیبایی دندان داشته باشد، فارغ التحصیل از دانشگاه بسیار معتبر باشد، مراحل درمان را دقیق و کامل به بیمار توضیح دهد و همواره بهترین و معقول ترین و مناسب ترین درمان را برای بیمار انجام دهد.

ادامه مطلب

مهرداد نصرتی، سیروان و حسین غیاثی فینال بخش پاپ هزارصدا را داوری می‌کنند

مهرداد نصرتی، سیروان و حسین غیاثی فینال بخش پاپ هزارصدا را داوری می‌کنند

مهرداد نصرتی، سیروان و حسین غیاثی فینال بخش پاپ هزارصدا را داوری می‌کنند

در این برنامه که مطابق با همه برنامه‌های دیگر هزارصدا در سال گذشته و سال جدید، در سالن اصلی فرهنگسرای ارسباران برگزار می‌شود، هفت خواننده‌ای که در برنامه‌های پاپ برگزارشده در سال ۹۵ برگزیده شدند، روبروی تماشاگران حاضر در سالن و هیات داوران آثار خود را اجرا می‌کنند، آثارشان نقد می‌شود و در پایان برنده برنده‌ها معرفی می‌شود.

مهرداد نصرتی پیش از این و در سال‌های گذشته، در چند برنامه به عنوان کارشناس حضور داشت اما سیروان خسروی و حسین غیاثی برای اولین بار در این برنامه به عنوان کارشناس حاضر می‌شوند. نصرتی در برنامه قبلی هزارصدا که ۱۷ فروردین امسال و برای بزرگداشت دکتر افشین یداللهی و به شکل غیررقابتی برگزار شد، هم به عنوان کارشناس حضور داشت و هم گیتار زد و ترانه‌ای از دکتر یداللهی و سلام آخر اهورا ایمان را اجرا کرد. حضور سیروان خسروی به عنوان یکی از مطرح‌ترین ستاره‌های موسیقی پاپ در فینال هزارصدا، یکی از جذابیت‌های ویژه این برنامه است.

هفت خواننده شرکت‌کننده در برنامه فینال، کسرا احدیان، رضا احمدی، علی بنیادی، مصطفی پاریزی، سینا درخشنده، امیدطهماسبی و محمدرضا قاسمی‌ هستند. در هزارصدا، برخلاف اغلب برنامه‌های مسابقه‌محور خوانندگی و موسیقی، خوانندگان آثاری متعلق به خودشان را می‌خوانند و بنابر این، علاوه بر خوانندگی، ترانه، آهنگسازی و همه موارد مربوط به یک آهنگ و خواننده آن مورد بررسی قرار می‌گیرد.

ادامه مطلب

شهرداد روحانی: حاشیه زمانی اتفاق می‌افتد که شما کارتان را بلد نباشید

شهرداد روحانی: حاشیه زمانی اتفاق می‌افتد که شما کارتان را بلد نباشید

شهرداد روحانی: حاشیه زمانی اتفاق می‌افتد که شما کارتان را بلد نباشید

«موسیقی کلاسیک در ایران مخاطب ندارد.» این ترجیع‌بند بسیاری از اظهار نظرهای اهالی موسیقی در ایران است؛ اظهار نظری که اگرچه فاقد آمارهای رسمی از تعداد مخاطبان در کنسرت‌های مختلف است، اما با یک نگاه تجربی هم می‌توان حقیقت آن را درک کرد. در این میان اما چهره‌هایی هستند که از این قائله مستثنی هستند. نمونه‌اش همین شهرداد روحانی آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازنده برجسته پیانو که بعد از سال‌های سال توانست بار دیگر سالن‌های ارکستر سمفونیک را پر کند و کاری کند کارستان؛ آن‌قدر که برنامه‌های این ارکستر تمدید شود.

وقتی خودش هم با پیانویش در شهرها و حتی شهرستان‌های کوچک به اجرای برنامه می‌پردازد، چنان استقبالی می‌شود که انگار خواننده‌ای نامی به اجرای برنامه پرداخته است. راز این اتفاق اما چیست؟‌ باید شهرداد روحانی را از نزدیک بشناسید تا به این کیمیا پی ببرید؛ به آرامشی ذاتی که در وجودش است؛ به مهری که بی‌شائبه با همه تقسیم می‌کند؛ به آن ادبیات خاص تهرانی‌اش که سال‌ها حضورش در امریکا، هیچ از رنگ و بویش نکاسته؛ به آن همه صبوری‌اش با نوازندگان و تأکید هرباره‌اش با کلماتی چون «لطفاً»، «خواهش می‌کنم» و غیره.

مجموع این‌ها است که کاریزمایی برای شهرداد روحانی ساخته که می‌تواند مردمی که انس چندانی با موسیقی کلاسیک ندارند را به سالن‌های کنسرت بکشاند تا باخ و بتهوون و موتسارت گوش دهند و آن‌قدر لذت ببرند که اندک‌اندک به مخاطب این نوع موسیقی تبدیل شوند. او اواخر این هفته، همراه با ارکستر سمفونیک دوباره کنسرت دارد؛ کنسرتی که باز تمدید شده و به تازگی هم آلبوم «کوارتت شهرزاد» از ساخته‌های او منتشر شده است. به همین بهانه با او به گفت‌وگو نشسته‌ایم. هم‌نشینی با «شهرداد روحانی» همیشه دلچسب است؛ چه وقتی پای صحبت‌هایش بنشینی،‌ چه آن‌زمان که چوب رهبری دستش باشد و چه آن‌وقت که پشت پیانویش جا خوش کرده باشد.

ادامه مطلب

کریستف رضاعی برای دومین‌بار موسیقی فیلم‌هایش را روی صحنه برد

کریستف رضاعی برای دومین‌بار موسیقی فیلم‌هایش را روی صحنه برد

کریستف رضاعی برای دومین‌بار موسیقی فیلم‌هایش را روی صحنه برد

روزهای ۱۶ و ۱۷ اردیبهشت‌ماه، کریستف رضاعی برای دومین‌بار موسیقی فیلم‌هایش را در فرهنگسرای نیاوران روی صحنه برد و به این ترتیب برخی از آثاری که سال گذشته در «هفته موسیقی تلفیقی» اجرا کرده بود را، بار دیگر به گوش مخاطبان رساند.
آثار سینمایی این آهنگساز برای پیانو، فلوت، کلارینت، گیتار و کوارتت زهی تنظیم شده بود که می‌توان گفت قلب اين اجرا كوارتت زهى بود و شروع و پايان برنامه هم با تنوع رنگ و صدايى سازها همراه شده بود.

اين كنسرت با عنوان «تصورى فراتر از تصوير» روى صحنه رفت و موسيقى فیلم‌های «در دنیای تو ساعت چند است؟» و «خورشیدهای متفاوت» به همراه تصاویر اجرا شد. موسیقی فیلم‌های «متولد ۱۳۶۱»، «نگاه»، «نزدیکتر»، «سعادت‌آباد» دیگر فیلم‌هایی بودند که موسیقی آنها اجرا شد.

البته موسیقی فیلم کوتاه و صامت «تهران من» هم اجرا شد که موسیقی آن برای کوارتت زهی نوشته شده است. موسیقی در این فیلم سعی دارد هیجان، خشونت و تکراری بودن ریتم این شهر بزرگ را به تصویر بکشد. در عین حال ملودی‌ها و ترانه‌های مردمی، سنتی و شهری در درون بافت و فضاسازی غیرقابل پیش‌بینی ای موسیقی، اشاره ظریفی می‌شود. رضاعى درباره آن مى‌گويد: «اين كوارتت اشارات ظريفى به ملودى هاى شهرى دارد؛ مثل موسيقى «سلطان قلب‌ها»، «امشب در سر شورى دارم» يا «لالايى پلنگ در کوه» كه با صداى خانم پرى زنگنه شنيده بوديم و جزو خاطرات كودكى و نوجوانى من است.»

رضاعى همچنین درباره تصوير در موسيقى مى‌گويد: «من تصوير را دوست دارم اما موسيقى برايم مهمتر است و دوست دارم تصوير خودبه‌خود در ذهن شنونده شكل بگيرد. شايد سينمايى ها با من موافق نباشند اما فيلم در شكل‌گيرى تصوير در ذهن مخاطب در همان فضا يا پرسوناژ خاص، دارای محدوديت است در صورتيكه افراد مى‌توانند در موسيقى تخيلشان را فراتر از تصوير به پرواز درآورند و همين موضوع است كه براى من اهميت دارد.»

این آنسامبل از نسل‌های مختلفی تشکیل شده بود که پریسا پیرزاده، لعیا اعتمادی، مهرداد عالمی، با سرپرستی بردیا کیارس کوارتت زهی را تشکیل می‌دادند و سایوری شفیعی (کلارینت و کلارینت باس) پریناز حیدری نژاد (گیتار)، امیر دارابی (پیانو) و آرمین قیطاسی (فلوت) هم از دیگر نوازندگان این گروه بودند.

این کنسرت را «سازباز» و نشر «م» با حمایت لورآل پاریس برگزار کردند که وظیفه صدابرداری آن به عهده رضا عسگرزاده و نور و طراحی صحنه برعهده حسام نورانی بود. نکته قابل توجه دیگر حضور قباد شیوا و عینک معروفش (امضای خاصش در طراحی) به عنوان طراح پوستر این برنامه بود.

هنرمندان زیادی به تماشای این کنسرت نشستند که می‌توان به حسین علیزاده، پرویز تناولی، قباد شیوا، فرزانه طاهری، گلی امامی، بابک آخوندی، دارا داریی، علی بوستان، علی رحیمی، امید روحانی، حامد بهداد، امیر آقایی، صابر ابر، مهدی ساکی، مجید سالاری و … اشاره کرد.

کاوه آفاق: هر اشتباهی را مثل مرد می‌پذیرم

کاوه آفاق: هر اشتباهی را مثل مرد می‌پذیرم

کاوه آفاق: هر اشتباهی را مثل مرد می‌پذیرم

دو حالت بیشتر ندارد؛ یا تمام این سر و صداهای حول و حوش «کاوه آفاق» از پیش تعیین شده است و او تعمداً با این سر و صداهای خبری، تلاش می‌کند مسیر هنری‌اش را بیشتر در رسانه‌ها بازتاب دهد و توجه عموم را به آثارش جلب کند یا واقعاً تمام این اتفاقات عجیب و غریب، بلاهای آسمانی هستند که بر سرش آوار می‌شوند و این همه دردسر و حاشیه را به سمتش می‌آوردند.

کاوه آفاق سال گذشته سرانجام توانست پس از مدت‌ها انتظار و رایزنی مجوز فعالیت‌های رسمی خود را بگیرد و با انتشار آلبوم «با قرص‌ها می‌رقصد» بالاخره وارد فضای رسمی موسیقی کشور شود. او نخستین کنسرت خود را در برج میلاد و با استقبال قابل توجه دوستدارانش روی صحنه برد ولی اجرای جشنواره موسیقی فجر این خواننده در سال گذشته و جمله‌ای که درباره «جان لنون» در میانه‌های کنسرتش رو به حاضرین گفت: «جان لنون بند پوتین من هم نیست!»، به قدری خبرساز شد که فعالیت‌های بعدی این خواننده را به شدت تحت تأثیر قرار داد. او در چند مصاحبه مختلف در این باره حرف زد و سعی کرد منظور واقعی‌اش را عنوان کند ولی انتقادها از او به قدری بالا گرفته بود که شاید سکوت می‌توانست بهترین رفتار حرفه‌ای او در آن دوران باشد.

کاوه آفاق قرار است ۲۰ اردیبهشت در تهران روی صحنه برود و همین بهانه‌ای شد برای یک گفتگوی مفصل با او درباره این صحبت‌ها و انتقادها. از انتقادهای رسانه‌ای تا صحبت‌هایی که از سوی چهره‌های مختلف از قبیل فرشاد رمضانی و… درباره او شد. متن کامل این گفت‌وگو را تا انتها بخوانید.

  • *  ابتدا درمورد آلبوم صحبت کنیم و اینکه چرا علی‌رغم اطلاع‌رسانی‌های مکرر، آلبوم منتشر نمی‌شود؟ دلیل این تأخیر چیست؟

برای اینکه بتوانیم کپی‌رایت یک‌سری قطعات مثل «شال» را بگیرم، برخی آهنگ‌های آلبوم، قدیمی و برخی هم جدید بود و آلبوم چند بار رد شد. از این قطعات «شال»، «رخ دیوانه»، «زمین»، «مخمصه» و «پرانتز» کارهای قدیم بودند و چندین کار جدید هم بود. برای کارهای قدیمی مثل «شال» و «پرانتز» قبلاً مجوز گرفته شده بود ولی در آلبوم‌های قدیم گذاشته نشد. یک سری از این قطعات در شوراها رد شد و ما فکر نمی‌کردیم شعری که دفعه قبل مجوز گرفته دفعه دوم رد شود. یعنی این شعرها پارسال مجوز داشتند و امسال ندارند. این یکی از دلایل تأخیر بود که به لطف استاد بهمنی و مشاوره‌های خوب ایشان به ما جوان‌تر‌ها، در جلسه شورا حل شد. بیشترین زمان ما به علت ساختار، وزن و عروض شعر گرفته شد. فکر می‌کردم اشعارم با توجه به معانی و مفاهیمی که دارد مثل همیشه راحت مجوز می‌گیرند ولی اینطور نبود! ما مثل همیشه فکر می‌کردیم وقتی قطعات به شورای موسیقی بروند، به واسطه کیفیت معقول که به اصطلاحِ تخصصیِ ارشاد، فاخر بودن جنس آثار است؛ بلافاصله مجوز می‌گیرد ولی فعلاً کارها در شورای موسیقی مانده تا جلسه‌ای بگذاریم و ببینیم چه شده.

ادامه مطلب

عاشقانه کاوه صالحی در فضای فانتزی «کودکانه»

عاشقانه کاوه صالحی در فضای فانتزی «کودکانه»

عاشقانه کاوه صالحی در فضای فانتزی «کودکانه»

نخستین تک‌آهنگ مستقل یکی دیگر از اعضای گروه «پالت» با همراهی نوازندگان طراز اول موسیقی منتشر شد تا به این ترتیب کاوه صالحی که در این گروه به عنوان نوازنده گیتار، هم‌خوان و ترانه سرا حضور دارد، در جدیدترین تجربه هنری خود، قطعه «کودکانه» را در مقام خواننده به مخاطبانش هدیه کند.

سال گذشته «پالت» خبر از برنامه‌ریزی اعضای گروهش برای انتشار آلبوم‌های انفرادی داد و اعلام كرد اميد نعمتى (خواننده)، داريوش آذر (نوازنده كنترباس) و كاوه صالحى (نوازنده گيتار) مشغول كار روى پروژه‌هاى انفرادى خود هستند. حالا کاوه صالحی كه علاقه‌مندان پیش از این صدايش را در کنسرت‌های «پالت» به‌ویژه در قطعه محبوب «باز باران» شنيده بودند، اولين قطعه انفرادی خود را با عنوان «کودکانه» در روز تولدش منتشر کرد.

کاوه صالحی که خود زاده کردستان است، درباره این قطعه که برگرفته از یک ملودی کردی است به «موسیقی ما» می‌گوید: «ملودی‌های کردی اکثراً به واسطه کارهای هنرمندانی چون کامکارها، شهرام ناظری و همچنین بازخوانی‌های استاد شجریان از علی‌اصغر کردستانی شنیده شده‌اند که البته اکثر آنها ملودی‌های فولک کردی هستند. اما ما موسیقی پاپِ کردی هم داریم که هم‌پای با اتفاقاتی که آن سال‌ها در تهران می‌افتاد، به واسطه هنرمندانی مثل «قادر دیلان»، «عومه‌ر دزه‌یی» و گروه‌هایی مثل «ئَه ‌ژین»، در کردستان شکل می‌گرفت و پیش می‌رفت. راستش دلم میخواست مردم این ملودی‌های زیبا را هم بشنوند، به همین دلیل روی یکی از کارهای قادر دیلان که ملودی بسیار شیرینی هم دارد، شعر فارسی گذاشتم تا به این ترتیب قطعه «کودکانه» شکل بگیرد که ادای دینی به این هنرمند و همچنین موسیقی پاپ کردی است.»

کاوه صالحی درباره بازتنظیم این قطعه می‌گوید: «من «کودکانه» را، هم به لحاظ ریتم و هم از نظر تنظیم تغییر داده‌ام و برای آن سازهای زهی و بادی نوشته‌ام که سولوهای ویلن آن را «پدرام فریوسفی» به زیبایی هر چه تمام‌تر نواخته است. هنرمندانی که در این قطعه من را همراهی کرده‌اند، همگی از نوازندگان درجه یک موسیقی هستند و خوشحالم که چنین تجربه‌ای را در کنار این دوستان داشتم.»

ادامه مطلب


خرید کریو خريد كريو خرید vpn خرید سی سی کم خرید vpn خرید vpn خرید vpn
تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است