خانه » بیوگرافی خوانندگان » آشنایی با بزرگان موسیقی (صفحه ی 10)

آشنایی با بزرگان موسیقی

مایک اولدفیلد

مایک اولدفیلد

میکائیل گوردن اولدفیلد ، در ریدینگ در بریتانیا بتاریخ ۱۵ می ۱۹۵۳ بدنیا آمد. پسر دکتر هانری اولدفیلد و مورین برنادین لیستون (ایرلندی تبار) او آخرین فرزند از سه فرزند خانواده می باشد که هر سه در کار موسیقی فعال بوده اند .

کودکی مایک اولدفیلد قویا متأثر از بیماری مادرش است که بارها در بیمارستان روانپزشکی بستری می شود و سرانجام در اوایل ۱۹۷۵ فوت می کند. در رابطه با بحرانهای روانی مادرش، مایک اولدفیلد از نظر شخصیتی به درونگرایی بیمارناکی مبتلا می شود و از سن هفت سالگی به گیتار رو می آورد. خیلی زود او با تقلید از گیتاریستهای موسیقی فولکلور بریتانیایی که از سالهای ۶۰ رایج شده بود، روش شخصی خود را ابداع می کند. از گیتاریستهای شاخص این دوره می توانیم به بطور مشخص از John Renbourn و Bert Jansh نام ببریم.

در دوران نوجوانی مایک اولدفیلد گیتاریست تمام عیاری ست که در چند انجمن فولکلور عضویت دارد. ولی فعالیتهای خلاق او در واقع از سن پانزده سالگی با همکاری خواهرش «سالی» آغاز می شود. محصول این همکاری به روش(( سالا نژی)) موسیقی با دو ابزار موسیقی رایج درفولکلور بریتانیا، آلبومی ست بنام Children of the sun که در نوامبر ۱۹۶۸ در کمپانی ترانس آتلانتیک منتشر شد.
سپس مایک با برادرش تیری اولد فیلد گروه تازه ای تشکیل می دهد که چندان دوام نمی آورد. در این دوران گیتار الکترونیکی را در اختیار می گیرد که در اصل به مارک بولان Marc Bolan کمپوزیتور بریتانیایی تعلق داشت.
در فوریه سال ۱۹۷۱ بعنوان باسیست و سپس گیتاریست به کوین آیرس (Kevin Ayres ) و گروه او می پیوندد. در این گروه با کوپوزیتور آوان گاردیست داوید بدفورد آشنا می شود که او را به ادامه و گسترش کمپوزیسیونهای اولیه اش تشویق می کند.
در ۱۷ سالگی قطعاتی می سازد که بعدها به آغاز سیر تکوینی قطعاتی ست که مایک اولد فیلد در سن ۱۷ سالگی ساخته بود و ماکت آنرا نیز Tubular belles بوسیلۀ ضبط صوت Bang and Olufsen ضبط می کند که کوین آیرس به او قرض داده بود. این ضبط صوت محصول یک شرکت دانمارکی ست که ابزارآلات سمعی و بصری می سازد. او دستگاه ضبط را بنحوی دستکاری می کند که ضبط اصوات روی ضبطهای پیشین را امکانپذیر می سازد یعنی کاری که در استودیوهای موسیقی انجام میگرفت.
در تابستان ۱۹۷۱با ماکتی که تهیه کرده بود به تمام خانه های دیسک مراجعه می کند ولی هیچکس کار او را قبول نمی کند. ولی ناشناخته مورد توجه تام نیومن قرار می گیرد که خودش نیز موسیقیدان و در عین حال شرکت تولیدی داشت که در استودیوی The manor کار می کرد که به ریچارد برانسون تعلق داشت که یکی از تجار جوان بزرگ بریتانیایی ست و مارک ویرجین او شهرت بسیار زیادی پیدا کرد.
در سال ۱۹۷۱ ریچارد برانسون هنوز در حال طرح ریزی شبکۀ گسترده ای از فروشگاههای دیسک است و تلاش می کند تا برای منتشر کردن گیتاریست جوان جایی پیدا کند، ولی موفقیتی بدست نمی آورد. با اینحال ریچارد برانسوندر سال ۱۹۷۲ تصمیم می گیرد مارک خودش را ایجاد کند و به مایک اولدفیلد پیشنهاد می کند که در لیست نخستین هنرمندان برای مارک ویرجین Virgin ثبت نام کند و با او برای شش آلبوم قرارداد می بندد که بعدها به منشأ اختلاف نظر و دعوای حقوقی بین مایک اولد فیلد و ویرجین تبدیل می شود.

توبولار بلز بتاریخ ۲۵ می ۱۹۷۳ با شمارۀ کاتالوگ V2001 چند روز پس از ۲۰ امین سالگرد تولد مایک اولدفیلد منتشر می شود. این آهنگ شامل قطعۀ بلند موسیقی راک سمفونیک می باشد که روی هر دو طرف دیسک ۳۳ دور ضبط شده است. تمام یا تقریبا تمام ابزارهای موسیقی حاضر در این قطعه توسط خود مایک اولد فیلد بکار برده شده است و یکی از نکات قابل توجه از نظر تکنیکی برای ضبط موسیقی در آن دوران است. ریچارد برانسون این آلبوم را به رسانه های انگلیسی معرفی می کند و جان پیل دی جی معروف نیز هر دو طرف آلبوم را در برنامۀ بخش راک رادیو بی بی سی پخش می کند. آلبوم مایک اولدفیلد بشکل بی سابقه ای در تاریخ موسیقی بفروش می رسد، حادثه ای که برای قطعۀ موسیقی برای ابزار شگفت آور بود.
چند ماه بعد بازپرداخت تم این آهنگ برای تم اصلی فیلم “جن گیر ” این موفقیت را بیش از پیش در ابعاد گسترده تری بخصوص در ایالات متحدۀ آمریکا افزایش داد .

فهرست کامل آلبوم های مایک اولد فیلد:

Tubular Bells ….1973
Hergest Ridge ….1974
Ommadawn ….1975
Incantations ….1978
Platinum ….1979
QE2 ….1980
Five Miles Out ….1982
Crises ….1983
Discovery ….1984
The Killing Fields ….1984
Islands ….1987
Earth Moving ….1989
Amarok ….1990
Heaven’s Open ….1991
Tubular Bells II ….1992
The Songs of Distant Earth ….1994
Voyager ….1996
Tubular Bells III ….1998
Guitars ….1999
The Millennium Bell ….1999
Tr3s Lunas ….2002
Tubular Bells 2003 ….2003
Light + Shade ….2005
Music of the Spheres ….2008

اوتمار لیبرت

اوتمار لیبرت

اتمار لیبرت نوازنده چیره دست گیتار، نامزد ۵ جایزه گرمی( Grammy ) و دریافت کننده ۳۸ گواهی‌نامه طلا و پلاتین انجمن صنعت ضبط آمریکا، در سال ۱۹۵۹ از پدری آلمانی-چینی و مادری مجارستانی به دنیا آمد. او بیشتر کودکی خود را در سفر به اروپا و آسیا گذرانده است. او گیتار را از سن ۱۱ یازده سالگی شروع کرد و در ۱۸ سالگی هنگامی که در حال تکمیل دوره گیتار کلاسیک بود، عازم سفری طولانی به سمت آسیا و روسیه شد . Liebert بصورت گسترده سفر کرد و موسیقی سنتی این مناطق را فرا گرفت.

در نهایت اولین آلبوم رسمی Ottmar با نام Nouveau Flamenco روانه بازار شد. این آلبوم به رادیو نیز پا باز کرد و برنامه ریزان رادیویی به رقابت برای پخش آهنگهای اوتمار لیبرت در شبکه های خود پرداختند از جمله موفقیتهای آلبوم او میتوان گفت که این آلبوم در سالهای ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ از طرف کشورهای امریکا، کانادا، نیوزیلند و استرالیا مورد تشویقهای گوناگونی قرار گرفت و بعنوان بهترین آلبوم سال برگزیده شد.

آلبوم بعدی او به نام Solo Para Ti در سال ۱۹۹۲ از طرف کمپانی سونی ( Sony Music ) انتشار یافت. این آلبوم با همکاری اوتمار لیبرت، لونا نگرا (Luna Negra) و با چهره محبوب کارلوس سانتانا (Carlos Santana) وارد بازار شد. این آلبوم نه تنها بعنوان بهترین آلبوم سال شناخته شد بلکه در بین ۱۰۰ آلبومی که در نوع خود بینظیر بودند در صدر قرار گرفت.
سبک موسیقی Ottmar Liebert را می‌توان فلامنکوی جدید (Nuevo Flamenco یا New Flamenco) نامید. به عبارتی ترکیبی هنرمندانه از گیتار فلامنکو و موسیقی های دیگر همچون جاز، راک، سلتیک (Celtic) و… .

او تاکنون بیش از ۳۰ آلبوم منتشر ساخته، در بیش از ۲۰ آلبوم به عنوان همراه حضور داشته و کنسرت های بزرگی را در کشورهای مختلف برگزار نموده که همگی مورد تحسین منتقدین و شنوندگان قرار گرفته است.

از آخرین کارهای او می‌توان به آلبوم Santa Fe در سال ۲۰۱۱ و کنسرت های ۲۰۱۲ اشاره نمود.

کارلوس سانتانا

کارلوس سانتانا

کارلوس سانتانا، گيتاريست مکزيکي‌تباري است که بيش از ۴۰ سال است در صف اول هنرمندان موسيقي راک و پاپ جهان ايستاده است ، در عرصهٔ موسیقی جوایز معتبر زیادی به دست آورده‌است.

کارلوس سانتانا در آتلان دو ناوارو در جالیسکو ی مکزیک به دنیا آمد. که اکنون یک خیابان و یک میدان در این شهر به نام سانتانا است. کارلوس صاحب دو برادر به نامهای آنتونیو و خورخه و نیز چهار خواهر به نام‌های لورا، ایرما، لتیسیا و ماریا است.
پدر کارلوس، ژوژه سانتانا، نوازندهٔ ویولن بود. کارلوس نیز نوازندگی ویولن را از پدر آموخت. کارلوس در ۸ سالگی تحت تأثیر تران هنرمندان بلو از قبیل بی. بی. کینگ، جان لی هوکر و تی-بون واکر که از رادیو آمریکا پخش می‌شد، به گیتار روی آورد.

پس از آن هنگامی که سانتانا فقط ۱۱ سال داشت، در کلوپ‌های شبانه شروع به نوازندگی گیتار کرد.
هنگامی که کارلوس سانتانا ده دوازده ساله بود، یک مرد آمریکایی بدو تجاوز جنسی کرد که پیامدهای آزاردهندهٔ آن در روان سانتانا تا سال‌ها باقی ماند، به گونه‌ای که در دههٔ نود، برای بهبودشان، پس از رایزنی با همسرش، چندین جلسه نزد روان‌کاو حاضر شد .
در سال ۱۹۶۰ خانوادهٔ سانتانا به سان‌فرانسیسکو نقل مکان کردند. یک سال بعد کارلوس نیز به آنها پیوست. در آنجا او به دبیرستان میشن رفت و زبان انگلیسی را آموخت و در سال ۱۹۶۵ نیز از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد.

در اواخر سال ۱۹۶۶، تام فرازیر تصمیم گرفت که گروه موسیقی راک جدیدی تشکیل دهد. فرازیر (گیتار) به کارلوس سانتانا (گیتار، آواز)، مایک کارابلو (پرکاشن)، راد هارپر (درام)، گاس رودریگز (گیتار باس) و جرج رولی (آواز) پیوست و گروه Santana Blues Band را به وجود آوردند.
پس از مدتی نام گروه به سانتانا تغییر یافت. در اواخر دههٔ ۶۰ گرچه گروه با چندین کمپانی موسیقی به توافق رسیده بود، اما گروه قرارداد را رد کرد. بنابراین هنگام اجرای گروه در جشنواره وودستاک ۱۹۶۹ برای حدود نیم میلیون نفر، هنوز هیز آلبومی از آنها منتشر نشده بود. در پایان همان سال سانتانا با کمپانی «کلمبیا رکوردز» قراردادی امضا کرد و گروه اولین آلبوم خودش را با نام سانتانا منتشر کرد. بعد از آن سانتانا آلبوم‌هایAbraxas و Santana III را منتشر کرد.
قطعه بدون کلام Incident at Neshabur (حادثه در نیشابور اولین بار در آلبوم Abraxas عرضه شد.

در آوریل سال ۱۹۷۳ سانتانا با دبورا سارا کینگ ازدواج کرد. آنها اکنون صاحب سه فرزند به نام‌های سالوادور، استلا و آنجلیکا هستند.
به عنوان عضوی از تالار مشاهیر راک اند رول، آهنگ‌های سانتانا تابحال بیش از ۹۰ میلیون نسخه در سرتاسر جهان فروش داشته‌است و بیش از ۱۰۰ میلیون نفر در کنسرت‌های او شرکت کرده‌اند. او همچنین برندهٔ ۱۰ جایزهٔ گرمی شده‌است.
مجله رولینگ استون در سال ۲۰۰۳ و در رده‌بندی ۱۰۰ گیتاریست برتر تمامی دوران، سانتانا را در رتبه پانزدهم قرار داد.

آلبوم‌ها
Santana Live at the Fillmore (عرضه شده در سال ۱۹۹۷)
(پخش زنده سانتانا در فیلمور)
Santana (۱۹۶۹): (سانتانا) دومین آلبوم نسبتاً پرفروش (پلاتینوم) در آمریکا.
Abraxas (۱۹۷۰) پنجمین آلبوم پلاتینوم در آمریکا
۳ (۱۹۷۱) US: ۲x Platinum
Caravanserai (۱۹۷۲) US: Platinum (کاروانسرا)
Carlos Santana & Buddy Miles! Live! (۱۹۷۲; C.S. with Buddy Miles) US: Platinum
Love Devotion Surrender (۱۹۷۳; C.S. with John McLaughlin) US: Gold
Welcome (۱۹۷۳) US: Gold
Illuminations (۱۹۷۴; C.S. with Alice Coltrane)
Borboletta (۱۹۷۴) US: Gold
Lotus (live) (۱۹۷۵)
Amigos (۱۹۷۶) US: Gold
Festival (۱۹۷۷) US: Gold
Moonflower (۱۹۷۷) US: 2x Platinum
Inner Secrets (۱۹۷۸) US: Gold
Oneness: Silver Dreams, Golden Reality (۱۹۷۹; C.S.)
Marathon (۱۹۷۹) US: Gold
The Swing of Delight (۱۹۸۰; C.S.)
Zebop! (۱۹۸۱) US: Platinum
Shango (۱۹۸۲)
Havana Moon (۱۹۸۳; C.S. with Booker T & the MGs, Willie Nelson, and The Fabulous Thunderbirds)
Beyond Appearances (۱۹۸۵)
Freedom (۱۹۸۷)
Blues for Salvador (۱۹۸۷; C.S.)
Spirits Dancing in the Flesh (۱۹۹۰)
Milagro (۱۹۹۲)
Sacred Fire: Live in South America (۱۹۹۳) US: Gold
Santana Brothers (۱۹۹۴; C.S. with Jorge Santana & Carlos Hernandez)
Supernatural (۱۹۹۹) US: 15x Platinum
Shaman (۲۰۰۲) US: 2x Platinum
All That I Am (۲۰۰۵) US: Gold

ترانه‌های تکی
۱۹۶۹: “Jingo” #۵۶ US
۱۹۷۰: «Evil Ways» #۹ US
۱۹۷۱: «Black Magic Woman» #۴ US
۱۹۷۱: «Everybody’s Everything» #۱۲ US
۱۹۷۱: «Oye Como Va» #۱۳ US
۱۹۷۲: «No One to Depend On» #۳۶ US
۱۹۷۴: «Samba Pa Ti» #۲۷ UK
۱۹۷۶: «Let It Shine» #۷۷ US
۱۹۷۷: «She’s Not There» #۲۷ US, #۱۱ UK
۱۹۷۸: «Well All Right» #۶۹ US
۱۹۷۹: «One Chain (Don’t Make No Prison)» #۵۹ US
۱۹۷۹: “Stormy” #۳۲ US
۱۹۸۰: «You Know That I Love You» #۳۵ US
۱۹۸۱: “Winning” #۱۷ US
۱۹۸۱: «The Sensitive Kind» #۵۶ US
۱۹۸۲: «Hold On» #۱۵ US
۱۹۸۲: «Nowhere to Run» #۶۶ US
۱۹۸۵: «Say It Again» #۴۶ US
۱۹۹۹: “Smooth” (feat. Rob Thomas) #۱ US, #۳ UK (charted in ۲۰۰۰)
۲۰۰۰: «Maria Maria» (feat. The Product G&B) #۱ US, #۶ UK
۲۰۰۲: «The Game of Love» (feat. Michelle Branch) #۵ US, #۱۶ UK
۲۰۰۴: «Why Don’t You and I» (feat. Alex Band) #۸ US
۲۰۰۵: «I’m Feeling You» (feat. The Wreckers are Michelle Branch & Jessica Harp) #۵۵ US
۲۰۰۵: «Just Feel Better» (feat. Steven Tyler)
۲۰۰۶: «Cry Baby Cry» (feat. Sean Paul & Joss Stone) #۷۱ UK

جوایز مربوط به موسیقی
Latin Rock Band of the Year by the Latin New York Music Awards, – ۱۹۷۵
Bammy Award for Best Guitarist, – ۱۹۷۶
Bammy Award for Best Guitarist, – ۱۹۷۷
Bammy Award for Best Album, MOONFLOWER, – ۱۹۷۷
Chrystal Globe Award issued by CBS for International sales of over ۵٬۰۰۰٬۰۰۰, – ۱۹۷۷
Bammy Award for Musician of the Year, – ۱۹۷۸
Bammy Award for Best Guitarist, – ۱۹۸۰
Bammy Award for Best Guitarist, – ۱۹۸۱
Number ۱ Pop/Rock Guitarist by Playboy’s Reader Music Poll, – ۱۹۸۳
Number ۱ Pop/Rock Guitarist by Playboy’s Reader Music Poll , – ۱۹۸۴
Grammy Award for Best Rock Instrumental Performance, BLUES FOR SALVADOR, – ۱۹۸۸
Bammy Award for Musician of the Year, – ۱۹۸۸
San Francisco chapter of NARAS awards Carlos the MVP award, – ۱۹۹۱
Bammy Award for Musician of the Year, – ۱۹۹۳
Bammy Award for Best Guitarist, – ۱۹۹۴
Bammy Award for Best Guitarist, – ۱۹۹۵
Number ۱ Pop/Rock Guitarist by Playboy’s Reader Music Poll , – ۱۹۹۵
Rock Walk Induction, Guitar Center, Hollywood, CA, – ۱۹۹۶
Billboard Century Award, – ۱۹۹۶
Arthur M. Sohcot Award for Public Service and Excellence in Performance, – ۱۹۹۷
Bay Area Music Awards Walk of Fame Inductee, – ۱۹۹۷
Nosotros’ Golden Eagle Legend in Music Award, – ۱۹۹۷
Chicano Lifetime Achievment Award, – ۱۹۹۷
Rock and Roll Hall of Fame Induction, – ۱۹۹۸
Special Achievement ALMA Award, – ۱۹۹۹
Grammy Hall of Fame Award for Abraxas, – ۱۹۹۹
American Music Award for Favorite Pop/Rock Album; SUPERNATURAL, – ۲۰۰۰
Federazione Industria Musicale Italiana – Italian Music Awards – Best Male Artist ۲۰۰۰; Carlos Santana, – ۲۰۰۰
M۶ Award (France) International Male Artist of The Year, – ۲۰۰۰
Amigo Award (Spain) Best International Album – Supernatural, – ۲۰۰۰
Downbeat ۶۵th Annual Readers Poll for Beyond Group of The Year, – ۲۰۰۰
Touch Tunes Award for Most Performed Song – Smooth, – ۲۰۰۰
Latin Grammy Award for Best Pop Instrumental Performance – El Farol, – ۲۰۰۰
Comet Award (Germany) ‘Best International Artist’, – ۲۰۰۰
California Music Award for Outstanding Single – Smooth, – ۲۰۰۰
Grammy Award for Record of the Year – Smooth, – ۲۰۰۰
Grammy Award for Song Of The Year – Smooth (Written by Rob Thomas & Ital Shur), – ۲۰۰۰
Grammy Award for Best Pop Instrumental – El Farol, – ۲۰۰۰
Grammy Award for Best Rock Instrumenatl – The Calling (With Eric Clapton), – ۲۰۰۰
Grammy Award for Best Rock Performance by a Duo or Group With Vocals – Maria Maria (with The Product G & B), – ۲۰۰۰
Drummie Award – Best Percussion Recording; Supernatural, – ۲۰۰۰
VH-۱ Award ‘Your Song Kicked Ass But Was Played Too Damn Much’ – Smooth, – ۲۰۰۰
Amigo Award (Spain) Best International Band – Santana, – ۲۰۰۰
Downbeat ۶۵th Annual Readers Poll for Beyond Artist of The Year, – ۲۰۰۰
GQ Man of The Year Award – Music, – ۲۰۰۰
Latin Grammy Award for Best Rock Performance by Duo or Group With Vocal – Corazon Espinado, – ۲۰۰۰
Blockbuster Entertainment Award for Favorite Rock Artist or Group – Supernatural, – ۲۰۰۰
California Music Award for Outstanding Album – Supernatural, – ۲۰۰۰
Grammy Award for Album of the Year – Supernatural, – ۲۰۰۰
Grammy Award for Best Pop Collaboration With Vocals – Smooth (With Rob Thomas), – ۲۰۰۰
Grammy Award fpr Best Rock Performance by a Duo or Group – Put Your Lights On (With Everlast), – ۲۰۰۰
Grammy Award for Best Rock Album – Supernatural, – ۲۰۰۰
The DVD Awards – ۲۰۰۱ – Best DVD-Video Music Program for ‘A Supernatural Evening with Santana” presented by Video Store Magazine, – ۲۰۰۱
BMI Urban Awards – ۲۰۰۱ – Song of the Year for Maria Maria, – ۲۰۰۱
NARM Chairman’s Award for Sustained Creative Achievement, – ۲۰۰۲
Grammy Award for Best Pop Collaboration w/ Vocals – The Game of Love (w/ Michelle Branch), – ۲۰۰۲
Radio Music Award for Song of the Year/Adult Alternative Radio – The Game of Love featuring Michelle Branch, – ۲۰۰۳
Latin Recording Academy Person of the Year, – ۲۰۰۴
The World Music Awards, Legend Award-August ۳۱, – ۲۰۰۵
BMI Icon Award, – ۲۰۰۵

کیتارو

کیتارو

كيتارو در سال ۱۹۵۳ با نام واقعى «ماسانورى تاكاهاشى» در ژاپن به دنيا آمد. پدر و مادر او مانند اغلب ژاپنى ها پيرو آئين شينتو، مذهب ارواح پرستى بودند. كيتارو در دبيرستان به موسيقى سل(موسيقى مذهبى سياه پوستان)، ريتم و بلوز علاقه مند شد.

او پس از فراگيرى نواختن گيتار الكترونيك، با گروه خود به نام «آلباتراس» (نوعى مرغابى بزرگ دريايى)، شروع به برگزارى برنامه هايى در مهمانى ها و كلوب ها كرد. نام كيتارو كه يك شخصيت كارتونى تلويزيونى بود در همين زمان از سوى دوستانش بر وى نهاده شد. بزرگترين اثر وى در اين زمان اُتيس و ردينگ بود. كيتارو خود در مورد اين اثر مى گويد: «موسيقى من احساسى از تعمق و مهربانى را در مخاطب بر مى انگيزد و در واقع موسيقى من نه ريتم است و نه بلوز اما مخاطب احساسى مشابه احساس موسيقى سُل را در خود احساس مى كند.»

در اوايل دهه هفتاد او به طور كلى تغيير رويه داد و كار با كيبورد را آغاز كرد. او به گروه «فار ايست فَميلى» پيوست و با آنها گذار به دور جهان را آغاز كرد. در اين مسافرت ها، كيتارو با «كلاوس شولز»، نوازنده سينتى سايزر و بنيانگذار گروه «تنجرين دريم» آشنا شد. شولز براى گروه دو آلبوم توليد كرد و كيتارو كلاس فشرده اى را نزد وى به فراگيرى سينتى سايزر گذراند.

كيتارو در مورد اين تغيير مسير به سمت فراگيرى سينتى سايزر مى گويد: «من با سينتى سايزر مى توانم يك اقيانوس خلق كنم، يك كناره زمستانى، يك ساحل تابستانى و يك منظره كامل را بيافرينم.»

او پس از بازگشت به ژاپن در سال ۱۹۷۷ كار تكنوازى خود را آغاز كرد. دو آلبوم اوليه او با نام هاى «تن كاى» و از داستان ماه كامل «به نوعى جنون و هوس، آئين و كيش» براى جنبش در حال تولد موسيقى «نيو ايج» تبديل شد. اما اين آلبوم «جاده ابريشم» كيتارو بود كه توجه جهانيان را به سوى او جلب كرد. جاده ابريشم، موسيقى اى بود كه براى يك مستند ژاپنى كه به مدت پنج سال در تلويزيون به نمايش در مى آمد، ساخته شده بود.

آلبوم جاده ابريشم او در سال ۱۹۸۶ با استقبالى جهانى روبه رو شد و در پى اين استقبال، كيتارو در سال ۱۹۸۷ با همكارى موسيقيدان هاى مختلفى مانند «ميكى هارت» و «جان اندرسون» توانست آلبوم هايى مانند« نور روح» را به بازار عرضه كند و بالغ بر ده ميليون كاست به فروش رسيد. اين آلبوم به عنوان بهترين اثر نيو ايج معرفى شد.
در همين سال بود كه وى آلبوم هاى قديمى خود را هم بازتكثير و توزيع كرد اما اين بار در سطحى جهانى و تور خود به آمريكا را شروع كرد و توانست با اجراى اولين تور زنده خود تنها در آمريكاى شمالى دو ميليون آلبوم به فروش برساند.

او در سال بعد توانست با خلق موسيقى فيلم «بهشت و زمين» شهرتى دوباره كسب كند و برنده جايزه بالاترين امتياز در سال ۱۹۹۴ شود. اما اوج موفقيت او در عرصه موسيقى، دريافت جايزه سال ۲۰۰۱ براى آلبوم «در فكر تو» بود.

كيتارو يك ستاره است اما بسيار فروتن. او مى گويد: «طبيعت به من الهام مى كند. من تنها يك پيغام بر هستم. براى من برخى آهنگ ها مانند ابرها هستند و برخى مانند آب.»
كيتارو هر ساله براى تكريم و احترام به «مادر زمين» كنسرتى در كوه فوجى يا در نزديكى خانه اش در كلرادو برگزار مى كند. در يكى از اين برنامه ها كيتارو، در شبى ماه تمام در آگوست از غروب تا سپيده دم بر چليك مى كوبد و در حالى كه دستانش آغشته به خون شده بود همچنان به كوبيدن ادامه مى دهد.
از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰ او با همسر اولش با نام يوكى زندگى مى كرد اما آنها به علت اينكه كيتارو اغلب اوقات در آمريكا كار مى كرد و همسرش در ژاپن، از هم جدا شدند. در نيمه هاى دهه نود او با زنى با نام «كيكو ماتسوبارا » كه هم اكنون در اغلب آلبوم هايش در كنار او مى نوازد، ازدواج كرد.

هم اكنون او در شهر «وارد» در خارج از كلرادو در مكانى به وسعت هفتاد و دو هزار مترمربع و در خانه اى به مساحت ۲۳۲ متر مربع، جايى كه كنسرت هاى آخر خود را در آنجا برگزار كرد، زندگى مى كند.

آلبومهای رسمی کیتارو :

۱۹۷۸ – Ten Kai/Astral Voyage/Astral Voyager/Astral Trip
۱۹۷۸ – In Person Digital
۱۹۷۹ – Full Moon Story/Daichi
۱۹۷۹ – Oasis
۱۹۸۰ – Silk Road (a.k.a. The Soghdian Merchants on VHS)
۱۹۸۰ – Silk Road II
۱۹۸۰ – In Person Digital
۱۹۸۰ – Silk Road Suite
۱۹۸۱ – Silk Road III: Tunhuang (japanese original title: Tonko)
۱۹۸۱ – Best of Kitaro vol 1
۱۹۸۱ – World of Kitaro
۱۹۸۱ – Ki
۱۹۸۲ – Millennia (Queen Millennia movie soundtrack)
۱۹۸۳ – Silk Road IV: Tenjiku/India
۱۹۸۴ – Silver Cloud/Cloud
۱۹۸۴ – Live in Asia/Asia Super Tour Live/Asia
۱۹۸۶ – Toward the West
۱۹۸۶ – Tenku
۱۹۸۷ – Light of the Spirit
۱۹۸۸ – Ten Years/Best of Ten Years
۱۹۹۰ – Kojiki
۱۹۹۱ – Live in America
۱۹۹۲ – Dream/Lady of Dreams
۱۹۹۳ – Heaven and Earth
۱۹۹۴ – Mandala
۱۹۹۵ – An Enchanted Evening – Live
۱۹۹۶ – Peace On Earth
۱۹۹۷ – Cirque Ingenieux
۱۹۹۸ – Gaia-Onbashira
۱۹۹۹ – Best of Kitaro vol 2
۱۹۹۹ – Thinking of You
۲۰۰۰ – The Soong Sisters
۲۰۰۱ – Ancient
۲۰۰۲ – An Ancient Journey
۲۰۰۲ – Daylight, Moonlight in Yakushiji – Live
۲۰۰۳ – Best of Silk Road
۲۰۰۳ – Sacred Journey of Ku-Kai
۲۰۰۴ – Shikoku 88 Places
۲۰۰۵ – Sacred Journey of Ku-Kai Volume 2
۲۰۰۶ – Spiritual Garden
۲۰۰۷ – Sacred Journey of Ku-Kai Volume 3
۲۰۱۰ – Sacred Journey Of Ku-Kai Volume 4

کت استیونس

کت استیونس

کت استیونس با نام اصلی استیون دیمیتری جورجیو , و ملقب به یوسف اسلام ۲۱ جولای ۱۹۴۸ در لندن از مادری سوئدی و پدری یونانی به دنیا آمد. البته او با اسم Steven Demetre Georgiou به دنیا آمد اما ما بیشتر او را با نام کت استیونس می شناسیم. اگر در بیوگرافی او نگاه کنیم همه کاری در زمینه موسیقی می بینیم به علاوه دو عنوان «بشر دوست» و «مشوق اسلام».

ایمان به اسلام

در سال ۱۹۷۶ کت استیونس در مالیبو ( در کالیفرنیا ) در حال غرق شدن است. ناگهان یاد خدا می افتد. جمله “Oh God! If you save me I will work for you.” را می گوید و خدا هم نجاتش می دهد. این شاید برای ما یک قصه را تداعی کند اما برای کت استیونس داستان نوع دیگری رقم خورد. او چنان تحت تاثیر قرار گرفت که تصمیم گرفت به وعده اش با معبود خودش عمل کند – هر چند معبودش نیازی ندارد – و برای خدا تلاش کند.

تجربه مرگ در چند قدمی روح کت را به یافتن حقیقت معنوی تشویق می کند. از بودائیسم شروع می کند و می رود که همه علوم ماورایی را یاد بگیرد و تا آموختن نجوم هم حتی پیش می رود اما اینجاست که دیوید از راه می رسد.
دیوید برادر کت کتابی کپی شده را به او می دهد و چه نشسته ای که شاید حقیقت را در این کتاب یافتی. کت قرآن اهدایی برادر را مانند برگ زر می گیرد و روی آن شروع به مطالعه می کند. البته او از بچگی همیشه بین ادیان مختلف این ور و آن ور می رفته و حتی در لحظه تولد با این که پدر ارتودوکس یونانی و مادر یک باپتیست بوده در مدرسه کاتولیک ها درس می خواند و با این مطالعات بیگانه نیست.

در سال ۱۹۷۷ کت رسما به اسلام ایمان آورد و در سال ۱۹۷۸ نامش را به «یوسف اسلام» تغییر داد. او همیشه از نام جوزف ( یوسف در تلفظ لاتین ) خوشش می آمد وقتی داستان حضرت یوسف در قرآن خواند این نام را برای خودش برگزید.

آلبومهای او با نام کت استیونس

۱۹۶۷: Matthew and Son
۱۹۶۷: New Masters
۱۹۷۰: Mona Bone Jakon
۱۹۷۰: Tea for the Tillerman
۱۹۷۱: Teaser and the Firecat
۱۹۷۲: Catch Bull at Four
۱۹۷۳: Foreigner
۱۹۷۴: Buddha and the Chocolate Box
۱۹۷۵: Numbers
۱۹۷۷: Izitso
۱۹۷۸: Back to Earth

آلبومهای او با نام یوسف اسلام

۲۰۰۶ An Other Cup

Roadsinger 2009

ریچارد کلایدرمن

ریچارد کلایدرمن

ریچارد کلایدرمن (به فرانسوی: Richard Clayderman) (زاده ۲۸ دسامبر سال ۱۹۵۳ در پاریس) نوازنده مشهور پیانو فرانسوی است. او که نام اصلیش Philippe Pagès است آلبوم‌های متعددی را ارائه نموده‌است. این آلبوم‌ها شامل ساخته‌هایی از دو آهنگساز مشهور فرانسوی: Paul de Senneville و Olivier Toussaint، باز نوازی آثار معروف موسیقی کلاسیک، تنظیم ِ سازی از آثار مشهور موسیقی مردمی و موسیقی ملل، و بالاخره تنظیم‌هایی از موسیقی سینما است.
دوران جوانی
یلیپ پاژه، نواختن پیانو را از سن ۵ سالگی نزد پدرش که یک معلم پیانو بود فرا گرفت. گفته می‌شود که وی قبل از ورود به مدرسه و پیش از خواندن و نوشتن زبان مادری، خط موسیقی را به خوبی می‌خواند. چند سال بعد، در رقابت‌های محلی پیانو ممتاز گردید. در سن ۱۲ سالگی در کنسرواتوار پاریس در رشته ی نوازندگی پیانو پذیرفته شد و در ۱۶ سالگی با رتبه ی اول فارغ التحصیل گردید. یک سال بعد در حالی که در کنسراتوار عالی پاریس دوره ی پیشرفته پیانیست کنسرت را ادامه می‌داد، به دلیل مشکلات زیادی که بر سر راهش بود از جمله بیماری پدرش و مشکلات مالی حاصل از آن، دوره پیشرفته مذکور را نیمه تمام رها نمود و برای گذران زندگی، روزها به عنوان کارمند در یک بانک، و شب‌ها در برخی گروه‌های آن زمان به عنوان آکومپانیست پیانو فعالیت می‌کرد. همان زمان خوانندگان مطرح شانسون دهه ۷۰ همچون Michael Sardou ، Johny Hallyday و Thierry Le Luron را با پیانو همراهی نمود.
بالاد برای آدلین
او در سال ۱۹۷۶ توسط Olivier Toussaint، آهنگساز و تهیه کننده موسیقی و همکارش Paul de Senneville، دعوت شد تا قطعه‌ای برای پیانو را ضبط نماید. Paul de Senneville آهنگساز و موؤسس استودیو Delphine پاریس، این قطعه‌ای را برای دختر تازه متولد شده اش به نام آدلین ساخته بود و برای ضبط این قطعه از نوازندگان پیانو دعوت کرده بود تا از بین آنها بهترین نوازنده را برای این قطعه انتخاب کند. فیلیپ ۲۳ ساله به دلیل آنکه اجرایی لطیف، دلنواز از این قطعه انجام داده بود و به علاوه دارای شخصیتی محجوب و چهره‌ای خوش بود، از بین ۲۰ پیانسیت دیگر انتخاب شد.دیری نکشید که ۲۲ میلیون نسخه از تک آهنگ Ballade pour Adeline در سرتاسر دنیا به فروش رسید و به دنبال این موفقیت اعجاب انگیز، فیلیپ نام خانوادگی فرانسوی اصلی حود (Pagès) را برای پرهیز از بد تلفظ شدن در سایر زبان‌های دنیا به نام خانوادگی مادربزرگ اسکاندیناویایی خود (Clayderman) تغییر داد و Richard را به عنوان تخلص هنری خود برگزید. از سال ۱۹۷۷ آلبوم‌های پیاپی ضبط نمود و اولین کنسرت بین‌المللی خود را از پایتخت موسیقی کلاسیک، شهر وین اتریش آغاز نمود. از آن پس، هر سال با انتشار ۲ یا ۳ آلبوم جدید و با برگزاری تورهای بین‌المللی در کشورهای اروپایی، آمریکای لاتین، خاور دور و خاور میانه، به عنوان یک ستاره کنسرت‌های بیشماری را ترتیب داده‌است. گفتنی است که از سال ۱۹۷۹ تا کنون، هر ساله، ۲۰۰ روز را در تور جهانی به برگزاری کنسرت برای هوادارانش می‌پردازد.
موفقیت‌ها
کلایدرمن تا کنون بیش از ۱۲۰۰ ملودی ضبط کرده‌است و با فروش بیش از ۸۰ میلیون نسخه دارای ۲۷۰ صفحه ی طلایی و ۷۰ صفحه ی پلاتینیوم است. وی سبک رمانتیک نوینی را با تلفیق موسیقی کلاسیک و پاپ ساخته و استاندارد جدید از اجرای پیانو را که برای اغلب علاقمندان پیانو و حتی مبتدیان قابل اجراست پدید آورده‌است. بسیاری از جوانان علاقمندی شان به پیانو و موسیقی کلاسیک را مدیون آشنایی با موسیقی وی می‌دانند. در حقیقت موسیقی کلایدرمن همانند پلی موسیقی پاپ را به موسیقی کلاسیک پیوند زده، گرایش و درک موسیقی کلاسیک به ویژه موسیقی سازی را برای مردم دنیا آسان تر نموده‌است. در کتاب رکوردهای جهانی گینس، از وی به عنوان ” موفق‌ترین نوازنده پیانو در سراسر دنیا” نام برده شده‌است.
ارزیابی
کلایدرمن یکی از پرکارترین پیانیست‌های پاپ و کلاسیک است. مجموعه آثار ضبط شده ی وی، کلکسیون بی نظیری از محبوب‌ترین ملودی‌های دنیا با اجرای پیانو و ارکستر کلاسیک – پاپ است. در یک ارزیابی کلی غیرمنصفانه‌است که آثار وی در همسویی با پسند عامه مردم، در حد عوام زدگی فرو افتد.

پیتر گابریل

پیتر گابریل

پیتر گابریل ۱۳ فوریه ۱۹۵۰ در انگلستان متولد شد ، گبریل به عنوان سردسته گروه مشهورGenesis از سال ۱۹۶۷ تا اوایل ۷۰، موسیقی راک را به سطوح جدیدی هدایت کرد. گبریل در شیوه كار خود دقت زیادی به خرج می داد و بسیار خلاق بود. او در دوران دبیرستان گروه Genesis را تشكیل داده بود، اما در سال ۱۹۷۵ جنسیس را ترك کرد تا افكار و ایده هایش را در آلبوم های شخصی خودش اجرا کند. وقتی درامر اول هم گروه را ترک کرد و درامر جوانی به نام فیل کالینز به جنسیس پیوست، هیچکس فکر نمی کرد کالینز بتواند به عنوان رهبر و خواننده گروه، شهرت و محبوبیت آن ها را تا امروز حفظ کند.

گبریل پس از جدایی، اولین آلبوم سولوی خود را در سال ۱۹۷۷ با تاثیر از سبك موسیقی الكترونیك به بازار داد. این آلبوم و دو آلبوم بعدی او را به عنوان هنرمندی مشهور و در عین حال خاص و آوانگارد معرفی كردند تا به دور از نام پر آوازه Genesis، به شهرت برسد. آهنگ Biko در آلبوم سوم پیتر گبریل ، ترانه ای بود در مورد مبارزات تبعیض نژادی كه به یكی از بزرگترین ترانه های اعتراض آمیز دهه ۸۰ تبدیل شد
.

در سال ۸۶ آلبوم So كه یكی از برترین آلبومهای تاریخ پاپ است همراه با یك سری كلیپ های ویدئویی ارایه شد كه به دلیل ویژگی های روشنفكرانه آن، هنوز هم جزو كلیپهای پر طرفدار است. در این ویدئوها، موسیقی با جلوه های بصری و مضامین سمبولیك و نشانه شناسی و طرحی نو تهیه و اجرا شد. در كلیپ Sledgehammer گبریل با ایده ای خلاقانه برای اولین بار از تركیب انیمیشن با اكشن زنده استفاده كرد. بعد از این آلبوم پیتر گبریل به عنوان یکی از بزرگترین اساتید موسیقی راک و یك ستاره جهانی تبدیل شد و طرفدارانی خاص برای خود دست و پا کرد.

پیتر گبریل در سال ۱۹۹۲ با ترانه “Us” به سمت تجاری موسیقی پاپ رفت و بسیاری از مخاطبان خود را از دست داد. این آلبوم متاثر از درد و رنج ناشی از جدایی از همسر اول و دخترش است كه غم و اندوه ناشی از تمایل به بازگشت به ابدیت، در ترانه River تجلی می کند. این آلبوم یك میلیون نسخه فروش كرد.

گبریل در سال ۱۹۸۲ در لندن یك فستیوال عظیم موسیقی ملل World Music با نام Womad را افتتاح كرد و با همكاری بزرگانی چون نصرت فاتح علی خان و یوسو نُدور ، رابرت پلنت و تونی بنت در سالهای بعد در نیوزلند، اسپانیا، ایتالیا، سنگاپور، سریلانكا و جزایر قناری به اجرای برنامه های موسیقی ملل پرداخت كه بزرگترین و جاه طلبانه ترین آنها در ۱۹۹۳ در آمریكا اجرا شد و تبدیل به یكی از ماندگارترین اجراهای زنده موسیقی ملل گردید. گبریل را می توان بعنوان یکی از مطرح ترین شرق شناسان در عرصه موسیقی معرفی کرد . تحقیقات گسترده، سفر به کشورهای مختلف، مطالعه و ارائه آثار و مقالات گوناگون در رابطه با موسیقی شرقی، آفریقایی و تلفیق خلاق آن با سازهای غربی از جمله تاثیرات این هنرمند در ژانر موسیقی ملل است .

گبریل علاوه بر فعالیت های خیریه اجتماعی و سیاسی، آهنگسازی موسیقی فیلم های موفقی را انجام داده است.در سال ۲۰۰۲ آلبوم Up تنها توانست مدت کوتاهی مقام نهم در جدول پرفروش ترین های آمریکا بدست آورد. یكی از آثار زیبا و به یاد ماندنی او، موسیقی متن فیلم The Last Temptation Of Christ به كارگردانی مارتین اسكورسیزی به عقیده بعضی نهایت تبلور تلاش او در ژانر World music است.

پس از گذشت شانزده سال تلاش و زحمت، سرانجام آلبوم Big Blue Ball اثر پیتر گبریل در سال ۲۰۰۸ در بازار موسیقی جهانی منتشر شد. خواننده اصلی در چندین آهنگ، خود پیتر گبریل است، همچنین خوانندگانی از جمله کارل والینگر، تیم فین و شنید اُکانر در اجرا ها حضور دارند،و هنرمندان دیگری مانند پرکاشنیست ژاپنی جوجی هیروتا، خواننده معروف عرب ناتاشا اطلس با سازهای زهی ارکسر حُسام رمزی همکاری می کنند. برادران هولمز به اتفاق درامر معروف بیلی کوبهام و صدای فوق العاده پاپا وِمبا به همراهی گیتار فلامینگو خوان مانوئل کانیزارس…و موسیقی دانان شهیر دیگری از غرب، آفریقا و آسیا در این پروژه هنرنمایی کردند.

جو ستریانی

جو ستریانی

جو ، “سچ”، ستریانی، متولد ۱۵ جولای ۱۹۵۶ ، متولد وستبوری نیویورک، بزرگ شده کارل پلیس نیویورک، استاد و گیتاریست راک اینسترومنتال
بوده ، و یکی از نوازندگان چیره دست گیتار راک می باشد.

به جو ستریانی در سن چهارده سالگی ، وقتی شنید که جیمی هندریکس از دنیا رفته است ، الهام شد که گیتاریست شود. ستریانی در حال گذراندن یک دوره آموزشی فوتبال بود که این خبر به گوشش رسید و ناگهان به مربی خود گفت که فوتبال را ترک می کند تا گیتاریست شود. او در سال ۱۹۷۴ تحصیل موسیقی را نزد گیتاریست جز بیلی باور و پیانیست گوشه گیر جز لنی تریستانو آغاز نمود. تریستانوی تکنیک طلب، به مقدار زیادی نوازندگی ستریانی را تحت تاثیر قرار داد. جو همچنین در طول دهه هفتاد شروع به یاد دادن گیتار ، به شاگرد برجسته اش استیو وای ، شخصی از لانگ آیلند ، نمود. در ۱۹۷۸ او به برکلی کالیفرنیا رفت تا حرفه موسیقی را دنبال کند. او در کالیفرنیا به آموزش گیتار ادامه داد که از جمله شاگردانش دیوید برایسون (Counting Crows )، کرک همت (Metallica ) ، فیل کتنر (Laaz Rockit ) ، و چارلی هانتر بودند.

در سال ۱۹۸۶ وقتی که دوست و شاگرد اولش استیو وای بخاطر نواختن با دیوید لی روت معروف شد ، در مصاحبه با چندین مجله گیتار شروع به جار و جنجال در باره ستریانی کرد. آلبوم دوم ستریانی به نام Surfing With The Alien در سال ۱۹۸۷ ، آثار موفق (hit ) رادیویی را بوجود آورد ، و اولین آلبوم بدون کلامی(instrumental ) بود که سالهای زیادی در صدر چارت باقی ماند. ستریانی همچنین برای پشتیبانی از آلبوم سولوی میک جگر خواننده گروه رولینگ استونز ،در تورهای استرالیا و نیوزلند او را همراهی نمود.

در سال ۱۹۸۹ ستریانی آلبوم Flying In A Blue Dream را منتشر کرد. آلبوم فروش خوبی داشت مخصوصا در تگزاس. این آلبوم در ایستگاه رادیویی KLBJ-FM در آوستین شدیدا مورد تشویق قرار گرفت. از آهنگ One Big Rush در موسیقی فیلم هر چه می خواهی بگو اثر کامرون کرو استفاده شده است. از آهنگ The Forgotten Part2 نیز در آگهی تجاری شرکت Labatt Blue در کانادا در سال ۱۹۹۳ استفاده شده است. آهنگ Big Bad Moon که یکی از تک آهنگهایی است که ستریانی شخصا در آن خوانده است نیز جزو آثار موفق ۱۹۹۱-۱۹۹۲ بوده است.

ستریانی در سال ۱۹۹۲ آلبوم The Extrimist را منتشر کرد ، آلبومی که تحسین برانگیزترین و از نظر اقتصادی موفقترین سی دی او تا به امروز بوده است. ایستگاههای رادیویی سراسر کشور به سرعت summer song را برداشتند در حالیکه Crying ، Friends، The Extrimist به آثار موفق منطقه ای تبدیل شدند. سی دی آن در حال حاضر جزو کلاسیک های راک محسوب می شود.

در اواخر ۱۹۹۳ ستریانی به عنوان جانشین کوتاه مدت گیتاریست جداشده گروه Deep Purple ، ریچی بلک مور ، در تور ژاپن این گروه به آنها پیوست. آن کنسرتها چنان موفق بودند که از ستریانی خواستند تا برای همیشه به گروه بپیوندد ولی قرارداد بلندمدت ستریانی با سونیSony مانع از تحقق این امر شد.
در سال ۱۹۹۶ او G3 را تشکیل داد که از سه گیتاریست اینسترومنتال راک تشکیل میشد: ستریانی ، استیو وای و اریک جانسون. G3 همچنان از هنگام افتتاحش تا به امروز متناوبا به اجرا درآمده است که در آن ستریانی و استیو وای به عنوان عضو ثابت، و اعضای سوم غیر ثابت مانند اریک جانسون، اینگوی مالمستین ، رابرت فریپ، وین شفرد ،جان پتروچی و بسیاری دیگر نوازندگی کرده اند.
ستریانی همچنین در بسیاری از آلبومهای دیگر نقش داشته از جمله کارهای گیتار در آلبوم Hey Stoopid از آلیس کوپر، Break Like The Wind از گروه Spinal Tap ، و Imaginos از گروه
Blue Oyster Cult ، و آلبومهای سولوی اعضای گروهش استو هم و گرگ بیسونت ، و بسیاری دیگر از آلبومهایی که سبک گیتار-محور دارند. جالب توجه اینکه خوانندگی زمینه (back vocal ) اولین آلبوم گروه Crowded House نیز به ستریانی نسبت داده می شود. در سال ۲۰۰۳ او درسی دی گروه Yard Birds به نام Birdland لید گیتار زد. در سال ۲۰۰۶ در چند آهنگ از سی دی-دی وی دی دو دیسک یان گیلان خواننده گروه Deep Purple به نام Gilan`s Inn مهمان بوده است.

تکنیک و توانایی

ستریانی از نظر تکنیکی به عنوان یکی از چیره دست ترین گیتاریست ها در سبک راک شناخته شده است. او تقریبا بر تمام تکنیکهای اجرایی بر روی ساز تسلط دارد از جمله Tapping دو دستی ، Sweep Picking ، Volume Swells ، harmonics ، و افکتهای گسترده Whammy Bar . یکی از ویژگیهای مشخصه آهنگسازی او استفاده از تئوری تن محور (Pitch Axes ) میبا شد که او در سبکهای گوناگونی آنرا به کار می برد. ستریانی به گامها و تکنوازی جور دیگری نگاه می کند. او به جای اینکه گام ها را در پوزیسین خودشان تمرین کند در هر زمان گامهایش را روی یک سیم تمرین می کند.
او این تکنیک را ” گامهای خطی” می نامد. در هنگام پاساژهای شدیدا تکنیکی از پوزیسین استفاده می کند. او همچنین یک استاد گیتار بسیار مشهور است .

ستریانی (مانند استیو وای، مالمستین، پتروچی، استیو مورس و گیتاریستهای دیگری که تکنیک و دقت در نوازندگی در دستور کارشان قرار دارد) توسط آنهایی که سبکهای ساده تر موسیقی را ترجیح می دهند به باد انتقاد گرفته شده است. چند تا از معاصرهای او هستند که به ستریانی دلگرم طعنه میزنند. مثلا یک بار گری مور گفت که او موسیقی ستریانی را “مغزی” میداند و افزود : ” آن مایه دلسردی من است”. اگرچه شاگرد درخشان او استیو وای توجه بیشتری را به خود جلب کرده است ، اکثر نویسندگان و موزیسینها به خاطر منش موسیقایی ، فروتنی و شخصیت جذاب ستریانی به او احترام می گذارند.
طرفداران موسیقی اینسترومنتال الکتریک گیتار ، او را به عنوان هنرمند احساساتی و پر روح معاصر راک، که دارای چشم و گوشی باز برای خلق نغمه های زیبا ، و اخیرا، تاکید بیشتر بر احساس در کنار تکنیک، مورد ستایش قرار می دهند. اگر از نظر سبک بخواهیم صحبت کنیم از سال ۱۹۹۸ آلبومهای او از سبک قبلیش فاصله گرفته و به سمت انواع ساده و دست یافتنی تر در حرکت است. ستریانی بخاطر تاثیر پاینده آلبوم های اولش ، طرفداران بیشماری را در سراسر جهان برای خود حفظ کرده است.

موفقیت او در میان دسته ای که نظر چندان مساعدی به موزیسینهای اینسترومنتال ندارند نیز قابل توجه است. ستریانی نامزد ۱۳ جایزه گرمی شده و بیش از هفت میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخته است. بسیاری از طرفداران او را سچ Satch خطاب می کنند ، همانگونه که سالها دوستانش این کار را می کردند ، که مخففی است از Satriani . آهنگ Satch Boogie از آلبوم Surfing With The Alien یکی از چند صد آهنگی است که اسم ندارند بلکه شماره گذاری شده اند (…Satch Boogie1 ، Satch Boogie143 ) . گیتاریستهای دیگر او را جو مقدس (Saint Joe ) صدا می کنند که تی شرتهای بیشماری هم در این رابطه تولید شده است.
سند سری گیتارهای ایبانز JS و آمپلیفایرهای پی وی JSX به نام ستریانی خورده است. هر دوی آنها به عنوان محصولات امضا دار برای ستریانی طراحی شده اند.


خرید وی پی ان
تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است