خانه » آرشیو برچسب: بزرگان موسیقی

بایگانی برچسب ها: بزرگان موسیقی

سمینار یاماها و بیست و پنجمین سالگرد تأسیس شرکت آرشه جام جم

سمینار یاماها و بیست و پنجمین سالگرد تأسیس شرکت آرشه جام جم

سمینار یاماها و بیست و پنجمین سالگرد تأسیس شرکت آرشه جام جم برگزار شد

سمینار یاهاما با حضور جمعی از موزیسین‌های داخلی و خارجی شامگاه روز یکشنبه ۲۶ شهریور در هتل اسپیناس تهران برگزار شد. در این برنامه علاوه بر رونمایی از چند ساز جدید یاماها، مروری بر فعالیت‌های شرکت «آرشه جام جم» به عنوان نماینده رسمی این برند مطرح در ایران انجام شد. در این برنامه استاد «بزرگ لشگری»، بنیانگذار شرکت آرشه جام جم، به همراه «ساختیانچی» هم حضور داشتند و سخنرانی کردند. اما یکی از نکات حائز اهمیت سمینار یاماها حضور دکتر «علی مرادخانی»، معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، و حمیدرضا نوربخش، رییس خانه موسیقی، بود. همچنین آهنگسازان برجسته‌ای نظیر دکتر محمد سریر و حسن ریاحی حضور داشتند.

در ابتدای برنامه محمد ساختیانچی، مدیر شرکت آرشه جام جم، گفت:«شرکت آرشه جام جم فعالیت خود را از اول نوامبر ۱۹۹۲ با شرکت یاماها آغاز کرد و اکنون بیش از ۲۵ سال است که می‌گذرد. وقتی استاد بزرگ لشگری و من این کار را شروع کردیم، ایشان بسیار جوان‌تر بودند. البته ایشان همیشه با انرژی که داشتند پشتیبان ما بودند. همانطور که مجری برنامه هم فرمودند قبل از همه ما به این سالن تشریف آوردند. کالایی که ما عرضه می‌کنیم از همه کالاهای دیگر متفاوت است چون عشق را به همه ما القا می‌کند. بنابراین گرچه امشب مهمانان و دوستان و رقبا و همکاران ما حضور دارند اما در حقیقت همه ما رفیق هستیم. من از همه دوستان و کسانی که اینجا تشریف آوردند تشکر می‌کنم و می‌خواهم بگویم که ما با همدیگر دوست و همکار هستیم و باید به همدیگر کمک کنیم. می‌توانم بگویم کشور ایران با شرایطی که دارد، خود به تنهایی بزرگترین مشتری یاماها موزیک گلف است. شعار یاماها عشق و اقدام به عمل آن است. برای موسیقی عشق لازم دارید و باید در جهت اشاعه موسیقی و آموزش و آشنایی با آن تلاش کنید. همه ما در این زمینه فعالیت می‌کنیم. آقای لشگری با عشق شروع کردند و پس از ۲۵ سال که از این کار گذشته، سه نسل از خانواده آقای لشگری فعالیت دارند.

ادامه مطلب

عماد طالب‌زاده: هنر در کشور ما با تب پیش می‌رود

عماد طالب‌زاده: هنر در کشور ما با تب پیش می‌رود

عماد طالب‌زاده: هنر در کشور ما با تب پیش می‌رود

«عماد طالب‌زاده» دی‌ماه سال گذشته پس از چهار سال انتظار، بالاخره فعالیت رسمی‌اش را آغاز کرد  و به انتظار چندین ساله هوادارانش پایان داد. این خواننده در ماه‌های اخیر با برگزاری کنسرت در شهرهای مختلف کشور و انتشار قطعات و موزیک‌ویدئوهای متعدد، روزهای پرکاری را سپری می‌کند. عصر یک روز تابستانی در دفتر «موسیقی ما» با این خواننده پرطرفدار هم‌کلام شدیم و به صورت مفصل از کارهای خودش و اوضاع موسیقی گپ زدیم.

  • * می‌دانم این‌که تو کمی دیر توانستی مجوز فعالیت را کسب کنی به‌خاطر طی شدن روال اداری بوده. اما دی‌ماه ۱۳۹۲ تیتراژ سریال تلویزیونی «خواب بلند» را خواندی و آن زمان تصور می‌شد مشکلات برطرف شده باشد، در حالی که تقریباً سه سال بعد این اتفاق افتاد. دلیلش چه بود؟

بله طولانی شدن پروسه مجوز به‌خاطر روال اداری بود. اما درباره آن تیتراژ ماجرا فرق داشت. یک روز آقایی به استودیوی پوریا حیدری آمد و گفت در صدد تهیه تیتراژی برای یک مینی‌سریال محصول سازمان انقلاب اسلامی است و درخواست کرد من آن را بخوانم. من هم گفتم که در ارشاد ممنوع‌الفعالیت هستم و طبیعتاً در صداوسیما هم باید اوضاع پیچیده‌تر باشد. ایشان گفتند این یک سریال ویژه است و ما هم شما را انتخاب کرده‌ایم و اگر دوست داری این کار را انجام بده. خب من خیلی دوست داشتم صدایم از تلویزیون کشورم شنیده شود. پوریا مشغول تولید موسیقی متن شد و من هم ایده‌هایم را دادم. همه کار برای موسیقی از سوت زدن تا نواختن سازها انجام شد و رسیدیم به تیتراژ. ابتدا من قطعه‌ای ساختم که گفتند شعرش مجوز نمی‌گیرد و بعد طوری شد که پژواک انتظاری بیت به بیت ترانه را به من می‌داد و من با ملودی برای تهیه‌کننده می‌فرستادم تا بالاخره طی ۲۴ ساعت کار را آماده کردیم و بعد هم پخش شد.

ادامه مطلب

آواز بی‌قرار «علیرضا قربانی» در شب عاشقانه‌های فروغ

آواز بی‌قرار «علیرضا قربانی» در شب عاشقانه‌های فروغ

آواز بی‌قرار «علیرضا قربانی» در شب عاشقانه‌های فروغ

علیرضا قربانی در ادامه تور کنسرت‌های آلبوم «فروغ» به آهنگسازی «سامان صمیمی» در برج میلاد تهران روی صحنه رفت. این خواننده سرشناس موسیقی اصیل ایرانی شامگاه شانزدهم شهریورماه قطعات آلبوم جدیدش را اجرا کرد. این کنسرت با وجود تقارن با چندین اجرای دیگر در پایتخت که اغلب آنها هم سنتی و کلاسیک بودند با استقبال خوب مخاطبان مواجه شد و مجموع اجراهای آلبوم فروغ در تهران به پنج شب رسید. علیرضا قربانی تیرماه به مدت ۴ شب در تالار وحدت اجرا داشت و پس از آن تور کنسرت‌هایش را در شهرهایی نظیر اهواز، رشت، کرج، تبریز، بروجرد و قزوین و… برگزار کرد.

اما کنسرت شانزدهم شهریور علیرضا قربانی هم مانند اجراهای گذشته او به کارگردانی «رضا موسوی» و با پرفورمنس‌ روی صحنه رفت. در ابتدای پرفورمرهای گروه که همگی لباس‌های مشکی بر تن داشتند با سازه‌های سفیدرنگ و حجم‌دار که در دست داشتند به جلوی صحنه آمدند و در یک خط قرار گرفتند. در ادامه و هم‌زمان با اجرای قطعه «میخانه در افتاده»، علیرضا قربانی به جلوی این پرفورمرها آمد و این اثر را با پس‌زمینه سفیدرنگی که آنها تهیه دیده بودند اجرا کرد. با استقرار تمامی اعضای گروه علیرضا قربانی در کنار سامان صمیمی روی جایگاه مخصوص به خود نشست و تصنیف شهره شهر را خواند. در هنگام اجرای این کار پرفورمرهای برنامه با سازه‌های پلاستیکی سفیدرنگی که در اختیار داشتند یک به یک به گوشه صحنه رفتند و یک طرح سه بُعدی را تشکیل دادند. دقیقاً مشخص نبود که این طرح بیانگر چیست اما با نورپردازی روی آن، فضای جالبی در ضلع سمت راست صحنه ایجاد شد.  در نوع کارگردانی این کنسرت و خصوصاً حضور این پرفورمرها روی صحنه تا حدی سردرگمی و شلوغی دیده می‌شد. به دلیل اینکه سازه‌های پلاستیکی و سفیدرنگی که برای آنها تعبیه شده بود به دلیل مشخص بودن جای دستگیره‌ها و برش‌ها ظاهر چندان جذابی نداشت. همچنین طول و عرض آنها به گونه‌ای بود در رفت و آمدها حواس مخاطبان را تا حدی از اجرا پرت می‌کرد. در بخشی که این پرفورمرها در گوشه استیج تشکیل یک طرح سه بعدی را می‌دادند هم حضور آنها به گونه‌ای بود که کلاً دید گوشه سمت چپ سالن و خصوصاً چند ردیف اول نسبت به استیج مختل می‌شد. به طور کلی برخلاف کارگردانی‌های گذشته رضا موسوی و گروهش برای کنسرت‌های علیرضا قربانی که همیشه پرفورمنس‌ها و بخش‌های مختلف در خدمت و همراه اجرا بودند، این بار چنین اتفاقی به طور کامل رخ نداد.

ادامه مطلب

عثمان محمدپرست: شکایتی ندارم

عثمان محمدپرست: شکایتی ندارم

عثمان محمدپرست: شکایتی ندارم

«حالم خوش نیست. این کمر درد می‌کند. راه نمی‌توانم بروم؛ اما خدا را شکر می‌کنم. خدا را شکر می‌کنم. زنده‌ام دیگر. ساز می‌زنم‌ها؛ اما خیلی کم.»

اینها را «عثمان محمدپرست» می‌گوید؛ وقتی تلفنش را برمی‌دارد. با همان لهجه‌ی شیرین‌اش. می‌گوید: «شکایتی ندارم.» پیرمرد شکایتی ندارد. از زندگی‌اش راضی است. می‌شود نباشد؟ با آن زندگی پر از ماجرایش، با آن همه حضورِ مقتدرانه‌‌اش در موسیقی، با آن همه کار خیری که انجام داده است؛ پیرمرد شکایتی ندارد. سرخوش است؛ اگر این دردِ بی‌امانی که این روزها اسیرش کرده، امان دهد: «شکایتی ندارم، ۹۰ سالم است دیگر.»

مصاحبه با «عثمان» کار سختی است؛ نه به خاطرِ آن لهجه‌ی شیرین؛ نه فقط به خاطر اینکه استادِ بزرگی است؛ برای اینکه وقتی حرف می‌زند؛ دلت نمی‌خواهد هیچ بگویی؛ دلت می‌خواهد همین‌طور او حرف بزند و حرف بزند و حرف بزند و زمان متوقف شود و او برای همیشه بماند. گفت‌وگو با «عثمان» درد دارد، وقتی میانِ حرف‌هایش از دردی که امانش را بریده، «آه» می‌کشد: «پدرم دامدار بود؛ من اما ساز زدم از همان وقتی که بچه بودم. خدا کمکم کرد؛ خدا همیشه به من نظر داشت. خب من ساز می‌زدم؛ اما این ساز زدن شنیده شد. رفتم خیلی جاها، خیلی کشورها، مردم من را شناختند. ساز در این منطقه پراعتبار شد، خب خدا کمکم کرد؛ خدا که نخواهد؛ هیچ چیز نمی‌شود. حالا شما هی تلاش کن. هی بدو. فایده ندارد. همه چیز دستِ خداست. خدا.»

«عثمان» راست می‌گوید. خداوند انگار او را بغل کرده، نه به خاطر اینکه دوتارنوازِ شهیری شده است. خب این هم مهم است؛ اما می‌دانید مهم‌ترش چیست؟‌ همین صدایش، همین صورتی که انگار نورِ خدا دارد، این خطوطِ روشنِ چهره‌اش و این سادگی و این لبخندی که همیشه روی صورتش است. ای کاش این درد از بین برود. عثمان مثلِ آسمانِ پر ستاره‌ی کویر است؛ مثلِ‌ همان سرزمینی که در آن به دنیا آمد، رشد کرد و ساز زد و در تمامِ این سال‌ها دلِ مردمانش را خوش کرد میانِ این همه خشکی: «اینجا محروم است دخترم. عقب افتاده است. برای همین باید دل مردم را به چیزی خوش کرد. من خیلی وقت‌ها برای این مردم ساز زدم. مردم از قدیم دوتار می‌زدند؛ بی‌کلاس و استاد؛ سازی که می‌زدند؛ با این چیزی که من می‌زنم، فرق داشت. من خیلی کارها روی این ساز کردم. بهش چند پرده اضافه کردم. حالا خیلی‌ها دوتار را می‌شناسند. خیلی‌ها دوستش دارند. مردم دلشان خوش است به این صدا دیگر. مثلِ خود من. هیچ چیزی جز صدای خوش حالِ من را خوب نمی‌کند.»

ادامه مطلب

پیمان قدیمی: برای مردمی نوشتم که سواد خواندن نداشتند

پیمان قدیمی: برای مردمی نوشتم که سواد خواندن نداشتند

پیمان قدیمی: برای مردمی نوشتم که سواد خواندن نداشتند

این روزها آلبوم «غم‌‌‌نومه‌ فریدون» منتشر شده است. اثری با آهنگسازی «حسین علیزاده»‌ و نویسندگی و کارگردانی «پیمان قدیمی».  حسین علیزاده استادِ بزرگی است؛ خیلی بزرگ؛ از معدود موسیقی‌دانانی که می‌توان با خیالِ راحت بهشان «استاد» گفت و از شنیدنِ هر اثرشان و حتی از شنیدنِ حرف‌هایشان حظ کرد و لذت برد و احساس غرور کرد؛ اما همین که موسیقی او روی اثری از یک جوان نشسته است، خودش دلیلِ دیگری است برای اندیشه‌هایِ خاصِ تارنوازِ شهیرِ موسیقی ایران. لابد که متن آنقدر خوب بوده که استاد را برای ساختنِ موسیقی ترغیب کرده است؛ اما می‌دانید خیلی از جوان‌ها خیلی کارهای خوب دارند و خب خیلی از اساتید به آنها اعتماد نمی‌کنند؛ این اثر اما ماجرایش فرق می‌کند. «پیمان» یک روز می‌رود خانه‌ی او تا اجازه بگیرد که از موسیقی‌هایش به صورت انتخابی در این کار استفاده کند؛ ‌استاد اثر را می‌شنود و می‌گوید که چرا از قطعاتِ انتخابی استفاده کند؟‌ برایش موسیقی می‌سازد. خب این برای نویسنده‌ی جوان اتفاقِ مهمی بوده است. خودش می‌گوید ساعت‌ها بعد از آن پیاده روی کرده است. از آتی‌ساز تا نزدیکی‌های انقلاب؛ اما نویسنده‌ی جوان هم این اعتماد را بی‌جواب نگذاشته است؛ از متنِ متفاوت و خاصش اگر بگذریم، در کارگردانی هم سنگِ تمام می‌گذارد و بهترین‌های تئاتر و سینما را جمع می‌کند تا اثری خلق شود که از هر طرف که نگاه می‌کنی، اثرِ متفاوتی شود که می‌‌توان بارها و بارها گوشش داد و همراه هیچا خندید و همراه بی‌بی گریه کرد. «غم‌نومه‌ فریدون» را باید گوش داد؛ نه تنها به خاطر موسیقی سرزنده و شاداب و پرقدرتِ حسین علیزاده، نه به خاطرِ متنِ تمیز و شعرِ زیبای پیمان قدیمی، نه به خاطر صدای خاصِ مرتضی احمدی و ژاله علو و فاطمه معتمدآریا و صابر ابر و خیلی‌های دیگر؛ باید گوش داد تا یادمان بیاید این سرزمین، سرزمین قصه‌هاست با مردمانی که می‌توانند دردهایشان را هم قصه کنند؛ قصه‌ای شیرین و کسی چه می‌داند شاید جاوید:

ادامه مطلب

خاطره‌بازى با موسيقى دهه هفتاد در برج آزادى

خاطره‌بازى با موسيقى دهه هفتاد در برج آزادى

خاطره‌بازى با موسيقى دهه هفتاد در برج آزادى

محمدرضا عیوضى، خواننده قدیمى موسیقى پاپ، روز جمعه ١٠ شهریورماه، بعد از ١۵ سال در برج آزادى با مخاطبان خود دیدار مى کند.

اواخر سال ٨١ بود که محمدرضا عیوضى آخرین کنسرت خود را در سالن حجاب برگزار کرد و بعد از انتشار آلبوم «دل خوش سیرى چند؟» براى ادامه تحصیل به آلمان رفت. او اردیبهشت سال جارى ششمین آلبومش با نام «حس خوب» را با فضایى ملهم از موسیقى دهه هفتاد روانه بازار کرد و تصمیم گرفت فعالیت هاى هنرى خود را از سر بگیرد.

این خواننده ى خوب نسل اول موسیقى پاپ که این روز‌ها بیشتر از گذشته سعى در فعالیت در فضاى موسیقایى دارد، در کنسرت پیش رو یازده قطعه اجرا مى کند که دو قطعه آن به آهنگ هاى خاطره انگیز او یعنى قطعه «رنگین کمون» تیتراژ سریال روزگار جوانى (که اصلا با این قطعه توانست اواخر دهه هفتاد به شهرت برسد) و همچنین قطعه «یه روز برفى» اختصاص دارد. علاوه بر این دو قطعه آذرى قدیمى با نام «آیریلیق» (براى پیانو و آواز) و «کارلار دوشر» را این بار با تنظیم متفاوتى در فضاى موسیقى جز اجرا خواهد کرد. باقى قطعات از تازه‌ترین آلبوم این هنرمند یعنى آلبوم «حس خوب» انتخاب شده‌اند که مى توان به قطعات حس خوب، عشق تنها شد، نگاهتو ازم نگیر، یکى هست، خداحافظ، چهار دیوارى و نوازش اشاره کرد.

ادامه مطلب

آلبوم «یادم تو را فراموش» با صدای مازیار فلاحی منتشر می‌شود

آلبوم «یادم تو را فراموش» با صدای مازیار فلاحی منتشر می‌شود

آلبوم «یادم تو را فراموش» با صدای مازیار فلاحی منتشر می‌شود

چهارمین آلبوم رسمی خواننده «قلب یخی» به زودی روانه بازار موسیقی کشور خواهد شد.

به گزارش «موسیقی ما»، مازیار فلاحی پس از انتشار سه آلبوم قلب یخی، لعنت به من و ماه هفتم جدیدترین آلبوم رسمی خود را در حالی روانه بازار موسیقی کشور خواهد کرد که ترکیب جدیدی از موزیسین ها در این آلبوم با این خواننده همکاری کرده اند.

مازیار فلاحی با آلبوم «قلب یخی» که موسیقی تیتراژ سریال «قلب یخی» هم در آن بود به شهرت رسید. پس از آن دو آلبوم «لعنت به من» و «ماه هفتم» را نیز منتشر کرد و هم اکنون جدیدترین آلبوم این خواننده با عنوان «یادم تو را فراموش» را از هفته آینده تحت امتیاز موسسه «آوای فروهر» روانه بازار موسیقی کشور خواهد کرد.

آلبوم «یاد تو را فراموش» دوازده قطعه به نام های «استرس»، «دیوونه»، «عشق تو صدام»، «قسم»، «ممنونم»، «ای جونم»، «طهرون»، «دلم تنگه»، «دست بزن»، «ناردون»، «حواست به منه (ریمیکس)» و «یادم تو را فراموش» دارد که آهنگسازی اکثر قطعات بر عهده مازیار فلاحی بوده و تنها دو قطعه را رامین عبدالهی و امیر جمال فرد آهنگسازی کرده‌اند.

ادامه مطلب

کنسرتی برای متصل کردن موسیقی پاپ و اصیل

کنسرتی برای متصل کردن موسیقی پاپ و اصیل

کنسرتی برای متصل کردن موسیقی پاپ و اصیل

نشست رسانه‌ای کنسرت «بگو کجایی» به خوانندگی «محمد معتمدی» و رهبری ارکستر «رضا شایسته» یکشنبه ۲۹ مرداد ماه در تالار امیرحسین فردی حوزه هنری برگزار شد. در این نشست، «محمد معتمدی» از اینکه قرار است بعد از سال‌ها، پروژه‌ای به صورت منسجم آثاری از هنرمندان ایران را به صحنه ببرد، اظهار خوشحالی کرد. خوانندهٔ جوان موسیقی ایران قرار است در جدید‌ترین کنسرتِ خود آثارِ «مجید وفادار» را اجرا کند. این هنرمند نزدیک به سیصد تصنیف دارد و حالا قرار است هنگامِ اجرای آنان سازهای زهی و بادی حضور پررنگی داشته باشند. به همین خاطر است که ارکستر «چکاوک» به همراه ارکستر «نیایش» در این اثر معتمدی را همراهی می‌‌کنند و تمام تلاششان این است که رنگ و بوی آثار قدیمی مجید وفادار حفظ شود.

«علیرضا امینی» از مدیران برگزاری کنسرت «بگو کجایی» در ابتدای این نشست خبری گفت: «مجموعه آثار فاخر کلاسیک ایرانی آثاری هستند که به صورت سینه به سینه منتقل شده‌اند و یکی از هنرمندانی که طی دهه‌های گذشته از خود کارهای بسیار ارزشمندی بر جای گذاشته، استاد «مجید وفادار» است که قطعه‌های مربوط به این هنرمند تاثیر بسیاری در حوزه شنیداری موسیقی اصیل ایرانی داشته است.»

ادامه مطلب


تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است