خانه » اخبار موسیقی (صفحه ی 3)

اخبار موسیقی

زمانی برای آواز

زمانی برای آواز

زمانی برای آواز

نگارنده ضمن احترام به همه، اساساً با آن دسته از علاقه‌مندان جدی موسیقی ایرانی که همکاری و همراهی همایون شجریان با برادران پورناظری و تولید آثاری مردمی‌تر در بستر موسیقی ایرانی را رد می‌کنند، هم‌عقیده و همراه نیست. آن‌چه هدف این یادداشت است، فرصت‌هایی است که در بستر همین همکاری وجود دارد و مغفول مانده است.

***

مسیری که همایون شجریان طی کرده تا به اینجا رسیده، تقریباً شامل همه آن چیزی است که بر موسیقی بعد از انقلاب رفته است. پدرش -استاد محمدرضا شجریان- حاصل، محصول و یکی از شاخص‌ترین نمادهای پرورش‌یافته در مکتب آرمان‌گرایی تاریخی در موسیقی دستگاهی ایران است. رشد استاد هم‌زمان یا کمی ‌بعد از ستاره‌های بی‌چون‌وچرا و بی‌بدیل آواز ایرانی (یعنی ایرج، گلپا، گلچین و تنی چند دیگر از بزرگان) بود؛ اما مسیری که استاد انتخاب کرد -و یا شاید باید انتخاب می‌کرد، نمی‌دانم- متفاوت بود.

آن دیگران با آواز و موسیقی دستگاهی ایران و بر بستر موسیقی خواص شروع کردند؛ اما بر این نمط نماندند و به فراخور فضای موجود و خواست عمومی‌ مردم، ترانه‌خوانی و یا آوازخوانی کردند و دست به تولید آثاری زدند که به‌شدت فراگیر شد. آنها ستاره شدند و موسیقی منطبق بر موسیقی دستگاهی -اما با اشعار و حالتی مردمی‌تر- آن‌قدر عمومی‌ شد که به جایگاه، شهرت و محبوبیت ترانه‌های پاپ پهلو زد و در این میان، ضرورت «حفظ و اشاعه موسیقی دستگاهی ایران» از طرف نهادهای متولی مطرح شد. زیربنای فکری این ایده هم موضوع بازگشت به موسیقی کلاسیک‌تر ایرانی و ردیف دستگاهی ایران بود.

ادامه مطلب

عماد طالب‌زاده: هنر در کشور ما با تب پیش می‌رود

عماد طالب‌زاده: هنر در کشور ما با تب پیش می‌رود

گفتاری از «مسعود شعاری» درباره‌ی کنسرت کیهان کلهر

کنسرت کیهان کلهر را که مشاهده کردم؛ بار دیگر به مهارتِ ایشان در نوازندگی پی بردم؛ به نبوغی که در سازشان وجود دارد و به نگاهِ متفاوتی که همواره به موسیقی داشته‌اند؛ اما نکته‌ی مهمی که در این کنسرت وجود داشت؛ تجربه‌ی نوینی از «تلفیق»‌ بود؛ در موسیقی ایران تاکنون تجربه‌ی تلفیق نغمه‌های شرقی با ارکستر جز کمتر رخ داده است و کنسرت «کیهان کلهر و گروه رامبرانت تریو» تجربه‌ای نوین در این زمینه بود و بسیار موفق. هم‌خوانی این گروه با آقای کلهر به بهترین شکل انجام شد و ایشان توانسته بود به خوبی نغمه‌های شرقی و ریتم‌های چهارپاره را که در موسیقی دستگاهی ایران وجود دارد، با ارکستر جز هماهنگ کند.

ادامه مطلب

عماد طالب‌زاده: هنر در کشور ما با تب پیش می‌رود

عماد طالب‌زاده: هنر در کشور ما با تب پیش می‌رود

عماد طالب‌زاده: هنر در کشور ما با تب پیش می‌رود

«عماد طالب‌زاده» دی‌ماه سال گذشته پس از چهار سال انتظار، بالاخره فعالیت رسمی‌اش را آغاز کرد  و به انتظار چندین ساله هوادارانش پایان داد. این خواننده در ماه‌های اخیر با برگزاری کنسرت در شهرهای مختلف کشور و انتشار قطعات و موزیک‌ویدئوهای متعدد، روزهای پرکاری را سپری می‌کند. عصر یک روز تابستانی در دفتر «موسیقی ما» با این خواننده پرطرفدار هم‌کلام شدیم و به صورت مفصل از کارهای خودش و اوضاع موسیقی گپ زدیم.

  • * می‌دانم این‌که تو کمی دیر توانستی مجوز فعالیت را کسب کنی به‌خاطر طی شدن روال اداری بوده. اما دی‌ماه ۱۳۹۲ تیتراژ سریال تلویزیونی «خواب بلند» را خواندی و آن زمان تصور می‌شد مشکلات برطرف شده باشد، در حالی که تقریباً سه سال بعد این اتفاق افتاد. دلیلش چه بود؟

بله طولانی شدن پروسه مجوز به‌خاطر روال اداری بود. اما درباره آن تیتراژ ماجرا فرق داشت. یک روز آقایی به استودیوی پوریا حیدری آمد و گفت در صدد تهیه تیتراژی برای یک مینی‌سریال محصول سازمان انقلاب اسلامی است و درخواست کرد من آن را بخوانم. من هم گفتم که در ارشاد ممنوع‌الفعالیت هستم و طبیعتاً در صداوسیما هم باید اوضاع پیچیده‌تر باشد. ایشان گفتند این یک سریال ویژه است و ما هم شما را انتخاب کرده‌ایم و اگر دوست داری این کار را انجام بده. خب من خیلی دوست داشتم صدایم از تلویزیون کشورم شنیده شود. پوریا مشغول تولید موسیقی متن شد و من هم ایده‌هایم را دادم. همه کار برای موسیقی از سوت زدن تا نواختن سازها انجام شد و رسیدیم به تیتراژ. ابتدا من قطعه‌ای ساختم که گفتند شعرش مجوز نمی‌گیرد و بعد طوری شد که پژواک انتظاری بیت به بیت ترانه را به من می‌داد و من با ملودی برای تهیه‌کننده می‌فرستادم تا بالاخره طی ۲۴ ساعت کار را آماده کردیم و بعد هم پخش شد.

ادامه مطلب

مهران مدیری:با افشین یداللهی دوست خیلی نزدیک بودیم

مهران مدیری:با افشین یداللهی دوست خیلی نزدیک بودیم

«مهران مدیری»، کارگردان و بازیگر سرشناس سینما و تلویزیون، چندی پیش برای اولین‌بار پس از پانزده سال یک گفتگوی مفصل انجام داد. او پیش از اکران فیلم‌سینمایی خود یعنی «ساعت پنج عصر» رو در روی «امیر پوریا» و «کیوان کثیریان»، منتقدان سینما، قرار گرفت و به سوالات گوناگونی پاسخ داد. بخشی از این گفتگو درباره تجربیات خوانندگی مهران مدیری بود و این هنرمند پرطرفدار نظرات جالبی درباره چند خواننده و آهنگساز و ترانه‌سرای مطرح عنوان کرد.   او در پاسخ به سوال امیر پوریا مبنی بر اینکه ظاهراً خوانندگی هنوز در زندگی شخصی شما قرار می‌گیرد و جسته و گریخته خوانده‌اید و الان قصد انتشار آلبوم دارید گفت:«بخش خوانندگی برای من دلی بوده و هست و خیلی حرفه‌ای پیگیری نکردم و گاهی شعرهایی که دوست داشتم را می‌خواندم. با آهنگسازان بسیار خوبی دوست هستم. علیرضا عصار سال‌های سال است که از نزدیکترین دوستان من است. این دوستی باعث شده که همیشه خوب بشنوم و خوب ببینم. با آقایان انوشیروان روحانی و شهرداد روحانی، فردین خلعتبری و مهیار علیزاده همیشه رابطه خوبی داشتم. با افشین یداللهی ترانه‌سرای درجه یک دوست خیلی نزدیکی بودیم. اینها باعث شد بیشتر به فضای موسیقی بیایم و کار کنم ولی واقعا دلی بود و هیچ وقت حرفه‌ای این کار نبودم و نخواهم بود چون خیلی ماجرا را علمی پیگیری نکردم.»   مهران مدیری همچنین درباره جزئیات انتشار آلبومش به آهنگسازی مهیار علیزاده هم گفت:«یک ترک از این آلبوم برای معرفی منتشر کردیم که همان ترک یار تویی بود. این آلبوم هفت ترک است و ما یک قطعه را منتشر کردیم و هر وقت کارش تمام شود منتشر خواهد شد. تمام این آلبوم کارهای مولانا و کارهای آرام است.»   طی سال‌های گذشته مهران مدیری تجربیات گوناگونی در عرصه خوانندگی داشته است. از جمله مهمترین آنها می‌توان به حضور در کنسرت گروه «دارکوب» و اجرای تیتراژ برخی سریال‌هایی نظیر «شب‌های برره» و «زعفرانی» اشاره کرد. اما در این بین تیتراژ مجموعه «دورهمی» با موسیقی مهیار علیزاده و صدای او بیشتر مورد توجه مخاطبان قرار گرفت. حالا این چهره باسابقه تلویزیون مراحل پایانی تولید آلبومش را به همراه مهیار علیزاده سپری می‌کند. اثری که قرار بود اوایل امسال به بازار عرضه شود اما احتمال انتشار آن برای فصل پاییز وجود دارد.   در روزهای آینده جزئیات بیشتر این اثر از سایت «موسیقی ما» منتشر خواهد شد.

«مهران مدیری»، کارگردان و بازیگر سرشناس سینما و تلویزیون، چندی پیش برای اولین‌بار پس از پانزده سال یک گفتگوی مفصل انجام داد. او پیش از اکران فیلم‌سینمایی خود یعنی «ساعت پنج عصر» رو در روی «امیر پوریا» و «کیوان کثیریان»، منتقدان سینما، قرار گرفت و به سوالات گوناگونی پاسخ داد. بخشی از این گفتگو درباره تجربیات خوانندگی مهران مدیری بود و این هنرمند پرطرفدار نظرات جالبی درباره چند خواننده و آهنگساز و ترانه‌سرای مطرح عنوان کرد.

او در پاسخ به سوال امیر پوریا مبنی بر اینکه ظاهراً خوانندگی هنوز در زندگی شخصی شما قرار می‌گیرد و جسته و گریخته خوانده‌اید و الان قصد انتشار آلبوم دارید گفت:«بخش خوانندگی برای من دلی بوده و هست و خیلی حرفه‌ای پیگیری نکردم و گاهی شعرهایی که دوست داشتم را می‌خواندم. با آهنگسازان بسیار خوبی دوست هستم. علیرضا عصار سال‌های سال است که از نزدیکترین دوستان من است. این دوستی باعث شده که همیشه خوب بشنوم و خوب ببینم. با آقایان انوشیروان روحانی و شهرداد روحانی، فردین خلعتبری و مهیار علیزاده همیشه رابطه خوبی داشتم. با افشین یداللهی ترانه‌سرای درجه یک دوست خیلی نزدیکی بودیم. اینها باعث شد بیشتر به فضای موسیقی بیایم و کار کنم ولی واقعا دلی بود و هیچ وقت حرفه‌ای این کار نبودم و نخواهم بود چون خیلی ماجرا را علمی پیگیری نکردم.»

ادامه مطلب

آلبوم تصویری «لیان» منتشر ‌شد

آلبوم تصویری «لیان» منتشر ‌شد

آلبوم تصویری «لیان» منتشر ‌شد

آلبوم تصویری گروه لیان با نام «لیان» به خوانندگی آکا صفوی و سرپرستی و آهنگسازی و خوانندگی محسن شریفیان، به تهیه‌کنندگی صدرالدین حسین‌خانی توسط شرکت پخش «هنر شهر» در سراسر کشور منتشر شد.

این آلبوم تصویری شامل ۸ قطعه از موسیقی منطقه جنوب کشور است که عبارتند از: «محله خُمونی»، «کَله» (قلعه)، «خیامی»، «ماهی‌فروش»، «نِی مه»، «تَش باد»، «لِیوا» و «جستجو».

اعضای گروه موسیقی «لیان» در این اثر تصویری عبارتند از محسن شریفیان (آهنگساز، خواننده و نوازنده نی‌انبان، نی‌جفتی و فلوت)، روح‌الله صفوی (آکا) (خواننده)، حسین سنگسر (نوازنده دمام)، مرتضی پالیزدان (نوازنده ضرب تمپو)، حمید اکبری (نوازنده تمپو)، علی احمدی (نوازنده دایره‌زنگی)، محمود بردک‌نیا (نوازنده دُهل لیوا (قطعه لیوا) و با هنرمندی خِدِر عزیززاده (قطعه خیامی).

ادامه مطلب

خانه تنبور کرمانشاه افتتاح شد

خانه تنبور کرمانشاه افتتاح شد

خانه تنبور کرمانشاه افتتاح شد

مراسم افتتاحیه خانه تنبور روز گذشته در روستای بانزلان برگزار شد، در این مراسم مسئولان و هنرمندانی چون حسین علیزاده، شهرام ناظری، کیهان کلهر، علی‌اکبر شکارچی، محمدرضا درویشی، نوید افقه، علی بوستان، علی ترابی و بسیاری از هنرمندان محلی حضور داشتند.

«حسین علیزاده» از اینکه «علی‌اکبر مرادی» خانه تنبور را در ملک خصوصی‌اش و با هزینه‌های غیرارگانی ساخته، تشکر کرد و گفت: «فکر می‌کنم در میان اتفاق‌هایی که برای ملت ایران افتاده؛ اتفاق امروز بسیار مهم است. امروز در برگزاری این مراسم هیچ تشنجی نیست و حضور این مردم در اینجا نیاز به هیچ مسئله حفاظتی ندارد.  ما همه ایرانی هستیم و تنبور به منی که تنبورنواز نیستم تعلق دارد؛‌همان‌طور که هر سازی به شما تعلق دارد. هر قطعه‌ای از هر کجای ایران به تمامِ ایرانی‌ها تعلق دارد و ایران یکی از سرزمین‌های بزرگ دنیاست که فرهنگ‌های بسیار متنوعی را در خودش جای می‌دهد واز نظر تخصص موسیقی یکی از کشورهای بسیار ثروتمند است؛، چون به خاطر اقوامی که در اینجا زندگی می‌کنند دارای موسیقی‌های بسیار غنی هستند.  شاید این مساله برای مردمی که تخصص چندانی ندارند، ناشناخته باشد؛ اما در سطوح دانشگاهی و تحقیقاتی یک ادعا نیست و به همین خاطر است که درست است سالیان درازی به موسیقی کم‌لطفی می‌شود؛ اما موسیقی به لطف کسی نیازی ندارد. موسیقی در قلب همه است. مثل نفس کشیدن است؛ تمام زندگی ما پر از موسیقی است؛ موسیقی‌ای که با ساز نواخته نمی‌شود، مثل رنگ است؛ مثل طبیعتی است که شما می‌بینید. »

ادامه مطلب

آواز بی‌قرار «علیرضا قربانی» در شب عاشقانه‌های فروغ

آواز بی‌قرار «علیرضا قربانی» در شب عاشقانه‌های فروغ

آواز بی‌قرار «علیرضا قربانی» در شب عاشقانه‌های فروغ

علیرضا قربانی در ادامه تور کنسرت‌های آلبوم «فروغ» به آهنگسازی «سامان صمیمی» در برج میلاد تهران روی صحنه رفت. این خواننده سرشناس موسیقی اصیل ایرانی شامگاه شانزدهم شهریورماه قطعات آلبوم جدیدش را اجرا کرد. این کنسرت با وجود تقارن با چندین اجرای دیگر در پایتخت که اغلب آنها هم سنتی و کلاسیک بودند با استقبال خوب مخاطبان مواجه شد و مجموع اجراهای آلبوم فروغ در تهران به پنج شب رسید. علیرضا قربانی تیرماه به مدت ۴ شب در تالار وحدت اجرا داشت و پس از آن تور کنسرت‌هایش را در شهرهایی نظیر اهواز، رشت، کرج، تبریز، بروجرد و قزوین و… برگزار کرد.

اما کنسرت شانزدهم شهریور علیرضا قربانی هم مانند اجراهای گذشته او به کارگردانی «رضا موسوی» و با پرفورمنس‌ روی صحنه رفت. در ابتدای پرفورمرهای گروه که همگی لباس‌های مشکی بر تن داشتند با سازه‌های سفیدرنگ و حجم‌دار که در دست داشتند به جلوی صحنه آمدند و در یک خط قرار گرفتند. در ادامه و هم‌زمان با اجرای قطعه «میخانه در افتاده»، علیرضا قربانی به جلوی این پرفورمرها آمد و این اثر را با پس‌زمینه سفیدرنگی که آنها تهیه دیده بودند اجرا کرد. با استقرار تمامی اعضای گروه علیرضا قربانی در کنار سامان صمیمی روی جایگاه مخصوص به خود نشست و تصنیف شهره شهر را خواند. در هنگام اجرای این کار پرفورمرهای برنامه با سازه‌های پلاستیکی سفیدرنگی که در اختیار داشتند یک به یک به گوشه صحنه رفتند و یک طرح سه بُعدی را تشکیل دادند. دقیقاً مشخص نبود که این طرح بیانگر چیست اما با نورپردازی روی آن، فضای جالبی در ضلع سمت راست صحنه ایجاد شد.  در نوع کارگردانی این کنسرت و خصوصاً حضور این پرفورمرها روی صحنه تا حدی سردرگمی و شلوغی دیده می‌شد. به دلیل اینکه سازه‌های پلاستیکی و سفیدرنگی که برای آنها تعبیه شده بود به دلیل مشخص بودن جای دستگیره‌ها و برش‌ها ظاهر چندان جذابی نداشت. همچنین طول و عرض آنها به گونه‌ای بود در رفت و آمدها حواس مخاطبان را تا حدی از اجرا پرت می‌کرد. در بخشی که این پرفورمرها در گوشه استیج تشکیل یک طرح سه بعدی را می‌دادند هم حضور آنها به گونه‌ای بود که کلاً دید گوشه سمت چپ سالن و خصوصاً چند ردیف اول نسبت به استیج مختل می‌شد. به طور کلی برخلاف کارگردانی‌های گذشته رضا موسوی و گروهش برای کنسرت‌های علیرضا قربانی که همیشه پرفورمنس‌ها و بخش‌های مختلف در خدمت و همراه اجرا بودند، این بار چنین اتفاقی به طور کامل رخ نداد.

ادامه مطلب

دلبری‌های دردانه موسیقی ایران در شب پیوند شرق و غرب

دلبری‌های دردانه موسیقی ایران در شب پیوند شرق و غرب

دلبری‌های دردانه موسیقی ایران در شب پیوند شرق و غرب

«کیهان کلهر» بارِ دیگر در تهران نواخت؛ این خبر خوشی است؛ اما خوش‌‌تر از آن دیدنِ اجرایی محترم و باشکوه از هنرمندِ بزرگی است که با هر بار روی صحنه‌رفتن، می‌تواند مخاطبانش را شگفت‌زده کند. موزیسینِ شهیرِ ایرانی که همین چند وقتِ پیش، اثرش به همراهِ گروه جاده‌‌ی ابریشم جایزه‌ی «گرمی» گرفت، این‌بار به همراه تریوی «رامبرانت» به اجرای موسیقی پرداخت؛ اجرایی که همه‌ی نوازندگانش ستاره بودند و البته پرفروغ‌ترینش خودش. کمانچه‌نواز برجسته، این بار هم چون همیشه تصویری باشکوه از نوازندگی و بداهه‌نوازی خلق کرد.

اجرا در تالارِ بزرگِ وزارت کشور و به همت موسسه رویال هنر و تهیه کنندگی مجید عبدی برگزار شد، در سه شبِ متوالی و تمام شب‌ها با استقبالِ گرم مخاطبانی همراه شد  که پیش از هر چیز تشنه‌ی موسیقی ناب هستند. در این اجرا رامبرانت فرایش (پیانو)، تونی اورواتر (ویولونه) و وینسنت پلژر (سازهای کوبه‌ای) کلهر را یاری کردند. این سه نوازنده سالِ گذشته در جشنواره‌ی موسیقی فجر به اجرای برنامه پرداختند؛ «رامبرانت» ۱۲ سال است که فعالیت می‌‌کند و در این سال‌ها با هنرمندانی چون پائولو فرسو، لیزا فرشمن، نورمن وینستون نواخته و حالا بعد از مدت‌ها همکاری با یکی از شهیرترین موزیسین‌های ایرانی به تهران آمده‌ تا به اجرای برنامه بپردازد و برخلافِ ادعایی که این روزها به‌وفور شنیده می‌شود؛ اجرایی کاملا «بداهه» روی صحنه ببرند. در این اجرا «تلفیق» به معنای واقعی انجام می‌شد؛ گاه اعضای گروه در فضایی که کلهر ترسیم می‌کرد؛ به اجرای برنامه می‌پرداختند و گاه موسیقی جز حکم‌فرمایی می‌کرد. در این اجرا «کلهر» شاه‌کمان هم نواخت و اجرایی پشتِ سر گذاشت که استانداردهای اجرای صحنه‌ای را با تغییراتِ بسیاری همراه کرد.

کمانچه‌نوازِ شهیر درباره‌ی گروهی که سال‌هاست با آن همکاری می‌کند، برای مخاطبانش چنین توضیح داد: «رامبرانت تریو یکی از معروف‌ترین گروه های موسیقی جز در اروپاست که تا کنون تورهای کنسرتی موفقی را در کشورهای مختلف برگزار کرده‌ و ما نیز سال‌هاست با هم همکاری می‌کنیم. در این اجرا تونی اورواتر «ویولونه» می نوازد. ویولونه از سازهای قدیمی ایتالیا و مربوط به قرن ۱۶ است. این ساز ۶ سیم و پرده بندی دارد که بعد از نواختن آن بهتر متوجه این ساز و صدای آن می شوید. موسیقی جز و موسیقی ایرانی ریشه های مشترکی دارند و در نحوه اجرا از نظر فلسفه خیلی به هم مرتبط هستند. تمامی قطعات این کنسرت بر پایه بداهه نوازی و از سه ملودی پیش ساخته شده، تنظیم شده است و در طول برنامه استفاده می شود که اولی چارپاره از ردیف موسیقی ایرانی گرفته شده و دو قطعه ارمنی که در طول برنامه ملودی های محوری آن هستند. گروه سه نفره رامبرانت تریو از هلند می آیند و همکاری ما طولانی مدت است.»

قرار است پس از کنسرت تهران؛ کلهر و رامبرانت تریو ۲۹ سپتامبردر سالن باربیکن سنتر لندن به اجرای برنامه بپردازند و همچنین به زودی آلبوم مشترکشان در ایران منتشر خواهد شد؛ اما این اجرا به همان‌اندازه که برای مخاطبانِ عموم شگفت‌انگیز بود، تحسینِ اهالی هنر را نیز برانگیخت. «موسیقی ما» با تعدادی از هنرمندانی که مهمانِ کمانچه‌نواز شهیر بودند، درباره‌ی این کنسرت گفت‌وگو کرده‌ است:

محمود دولت آبادی: ضمن اینکه من آقای کلهر – هنر و کاراکترش- را دوست می‌دارم؛ پیش از این هم گفتم که ایشان توانست یک ساز بومیِ ایرانی را به سازی بین‌المللی ارتقا دهد و این اهمیت بسیار زیادی دارد. موسیقی قدرت پیدا و ناپیدایی است که ما را به انسان بودنمان و به وجدمان نزدیک می‌کند و از این رو من قدرشناس ارباب موسیقی در کشورم و سراسر جهان هستم. کلهر و علیزاده و زنده‌یاد لطفی نشان دادند که هنر با وجود تمامِ فشارها، می‌تواند چنین شکوفا شود.

فاطمه‌ معتمدآریا: به نظرِ من آقای کلهر یک پدیده‌ هستند. یک پدیده‌ی بسیار باهوش، تیزهوش و فهیم. ایشان نبضی از ارتباط با مخاطب در دستشان هست که هر طور که بخواهد این ارتباط را ایجاد می‌کند. یادم نمی‌آید هیچ‌کدام از کنسرت‌های آقای کلهر را به صورتِ عادی گذرانده باشم و همواره از هیجانِ این همه شور و شعفی که ایشان در نوازندگی داشته و شعورِ موسیقایی‌شان اشک ریخته‌ام.

مجید انتظامی: تجربه‌ی دیدنِ کنسرتِ «کیهان کلهر» تجربه‌ای عجیب بود. موسیقی جز بر اساسِ بداهه است و کیهان کلهر و اعضای گروه رامبرانت به خوبی توانستند بداهه را به بهترین شکل اجرا کنند. «کلهر» و نوازندگانِ هلندی با هم سوال و جواب‌هایی عجیب داشتند و ریتم‌ها را به بهترین شکل به هم منتقل می‌کردند. کلهر چه در نواختنِ کمانچه و چه شاه‌کمان توانست ملودی را به خوبی منتقل کند. اجرای قطعه «لالایی» نیز که بر اساسِ تمی کردی بود؛ یکی از شکفتی‌های این کنسرت بود. کلهر با توانایی شگفت‌انگیزش در موسیقی می‌تواند این طیفِ وسیع از مخاطبان را برای موسیقی بی‌کلام به سالن بکشاند و چنان مخاطبانش مبهوتِ او و موسیقی‌اش بودند که گاه احساس می‌کردم کسی حتی در سالن نفس هم نمی‌کشد. او هم موسیقی ایرانی، هم ملودی‌های محلی کردی و هم موسیقی ارمنی را به بهترین شکل اجرا و توانایی‌هایش را به رخ مخاطبانش کشید. تلفیق موسیقی شرق و غرب در این اجرا به بهترین شکل انجام شد و حالتی آسمانی اجرا داشت. در این اجرا همه ستاره بودند؛ اما ستاره‌ی اصلی خود کلهر بود. به آقای کلهر و همچنین تمامِ مردم ایران که چنین موزیسینِ بزرگی دارند تبریک می‌گویم.

امید روحانی: با انتظارِ خاصی به دیدن کنسرت «کیهان کلهر» نرفتم؛ اما با اجرایی بسیار گرم، بسیار بااحساس و موفق روبه‌رو شدم. من پیش از این فعالیت‌های آقای کلهر را از طریق سی‌د‌ی‌هایی که در ایران منتشر کرده بود، تعقیب می‌کردم و با کوششان برای تلفیق موسیقی لااقل با ساز خودشان – کمانچه- با سازهای بومی کشورهای دیگر آشنا بودم، کوشش‌هایی گاه بسیار موفق و همواره قابل تحسین.  بنابراین برایم طبیعی بود که به چنین منزلتی دست پیدا کند. ایشان موفق شدند از طریق ترکیب نواهای موسیقیایی ارانی با جز اروپایی (که اندکی متفاوت از جز امریکایی است) به یک چیز جدیدی برسند که می‌شود به آن پیشنهاد نام جز ایرانی را داد و ما شاهد موسیقی گرم با احساس بسیار جذاب بسیار غرورآمیز با نام جز ایرانی بودیم.

نادر مشایخی: اولین احساسی که در این کنسرت داشتم، این بود که چطور می‌شود این سازها با همدیگر هماهنگ شوند و نتیجه چه موسیقی‌ای خواهد بود؟ اما خیلی زود به نهایت شگفتی و لذت رسیدم. درست است که موسیقی جز نیز مانند موسیقی ایرانی بر پایه‌ی بداهه شکل گرفته است؛ اما فاصله‌ی بسیار دوری با همدیگر دارند و اقای کلهر به بهترین شکل به این تلفیق دست زده است؛ البته برخلاف تصورِ همه من گمان نمی‌کنم که در تلفیقِ موسیقی باید شباهت‌های آن دو نوع موسیقی را به هم پیوند داد؛ بلکه باید اختلافاتشان را روشن کرد؛ یعنی اینکه کنترباس ملودی شرقی بزند یا کمانچه موسیقی کلاسیک؛ هیچ اهمیتی ندارد؛ باید روی اختلافاتشان کار کرد و «کیهان کلهر» به بهترین شکل این کار را انجام داده است. در عین حال نوازندگی او بسیار رویایی و عالی است و او سبک خودش را دارد؛ یعنی فقط کلهر است که این طور می‌نوازد.

رویا تیموریان: از بودن در این کنسرت به اندازه‌‌ای لذت بردم که فکر می‌کنم باید مدت‌ها به آن فکر کنم و لذت ببرم. کیهان کلهر ترکیبی از شرق و غرب ایجاد کرد و دادن این احساس و عرفان از رهبر شرقی به سازهای فرنگی  بسیار شگفت‌انگیز بود و برای تمامی ما احساس عجیبی را به وجود آورد: حسِ رنج و سرمستی، درد و عشق. این کنسرت برای من حرف‌های بسیاری داشت؛ حرف‌هایی که این روزها کمتر آن را می‌شنویم. من این حرف‌ها را با قلبم می‌برم تا از آن استفاده کنم. به هر حال موسیقی‌دان بزرگی مثل کلهر یک سرمایه‌ی بزرگِ ملی است.

مسعود رایگان: موسیقی تنها هنر بی‌وابسته‌ای است که می‌تواند با مخاطبانی خود صرف‌نظر از زبان، نژاد و هر چیز دیگری ارتباط برقرار کند. موسیقی یک جریان و هنر جهان‌شمول است و در این میان آقای «کلهر» با سازش – کمانچه-  کاری انجام می‌دهد که تمام احساسات بشری را با نوازندگی‌اش به ما می‌گوید. موسیقی زبانِ دیالوگ است و این سازها با هم گفت‌وگوی عجیبی داشتند. به هر حال آنچه ما امروز در صحنه دیدیم چیز نادری بود.

حسین بهروزی‌نیا: کیهان کلهر یکی از دوستان قدیمی من است که همکاری‌مان را با گروه دستان سال‌ها پیش آغاز کردیم و حالا خوشحالم که ایشان توانسته با کمانچه و موسقی ایرانی به دنیا سفر کند و با نوازندگان خوب دنیا بنوازد و حالا  برترین‌های موسیقی جهان را به ایران آورده است تا در تهران برای مشتاقانِ موسیقی ناب بنوازند. «کیهان کلهر» تحولی شگرف در کمانچه‌نوازی ایران به وجود آورده و من افتخار می‌کنم که با ایشان همکار بوده‌ام.

احسان کرمی: ایشان دردانه‌ی موسیقی ایران است و امشب با اجرای مشترکشان با «رامبرانت تریو» گفت‌وگویی میانِ انسان‌های تمامِ عالم برقرار کردند. ای کاش تمام مردم زمین می‌توانستند برای س


تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است